Dźwięk noża uderzającego o deskę do krojenia nagle ucichł. Mama stała nieruchomo, patrząc na mnie z wahaniem. Wiedziałam, co za chwilę powie, zanim w ogóle otworzyła usta. Wzięła głęboki oddech i powoli odłożyła nóż na blat.
– Jutro idziemy do sądu – powiedziała cicho, jakby samo wypowiedzenie tych słów mogło zniszczyć coś, co jeszcze próbowało trwać. – Wszystko będzie dobrze, Karolinko. Ja stałam po drugiej stronie kuchni, z torbą przewieszoną przez ramię, z kluczykami do samochodu w dłoni. Pokręciłam głową, nie chcąc słyszeć tych pocieszeń.
Nie teraz. – To tylko formalność – dodała mama. – Pójdziemy tam, podpiszesz papiery i wrócimy. Obiad będzie czekał.
Nie odpowiedziałam. Odwróciłam się i wyszłam z kuchni, czując na plecach jej zatroskane spojrzenie. Kiedy zamknęłam za sobą drzwi wejściowe, a potem wsiadłam do samochodu, łzy w końcu się przebiły. Popłynęły cicho, bezgłośnie, po policzkach.
Wyjęłam z torebki chusteczkę, wytarłam twarz i głęboko odetchnęłam. Potem wyciągnęłam telefon i zadzwoniłam do przyjaciółki. – Halo? – odezwał się głos Zosi.
– To ja. – Karolina? Już mówię, że jadę do ciebie. Nie obchodzi mnie, co powiesz.
Będziesz tam sama, to przyjadę i stanę ci pod oknem. – Wiem. – uśmiechnęłam się lekko, czując ciepło w piersi. – Tylko daj mi chwilę.
– Masz czas do wieczora. Potem wpadam. Zrobię ci herbatę. Rozłączyłam się i wrzuciłam telefon do torebki.
Przez chwilę siedziałam w samochodzie, patrząc na dom, w którym dorastałam. Ten dom, z drzwiami zawsze otwartymi dla mnie, z ludźmi, którzy kochali mnie bezwarunkowo. Nawet teraz, kiedy moje małżeństwo się rozpadało, to tutaj zawsze wracałam. Wzięłam głęboki oddech i przekręciłam kluczyk w stacyjce.
Czas wracać do rzeczywistości. Co do Bartka i jego trzydziestu siedmiu próśb o rozwód – wszyscy mogli iść do diabła. Jeśli właśnie teraz decydował, że mimo wszystko chce walczyć o nasze małżeństwo, to dla mnie to już bez znaczenia. Ja już nie chciałam walczyć.
Wyjeżdżałam stąd. Może nawet do innego miasta. Może to był jedyny sposób, żeby zacząć wszystko od nowa. Ale najpierw musiałam pojechać do biura.
Zabrać to, co zostało z mojego dawnego życia, zanim na dobre zamknęłam ten rozdział i poszłam dalej. Dojechałam pod biurowiec, kiedy mój telefon znowu zadzwonił. Nieznany numer. Przez chwilę chciałam zignorować połączenie, ale w ostatniej sekundzie odebrałam.
– Słucham? – Karolina? – Głos po drugiej stronie był głęboki, męski, brzmiał znajomo. – Mówi Łukasz.
Zatrzymałam się na parkingu, ściskając telefon mocniej. – Łukasz? – powtórzyłam, a serce zabiło mi szybciej. To imię wywołało we mnie coś, czego nie czułam od dawna.
Stare wspomnienia wróciły jak lawina – śmiech chłopca, który szturchał mnie kiedyś na szkolnym korytarzu, który znał mnie, zanim ktokolwiek inny. – Skąd masz ten numer? – Dostałem go od Zosi – odpowiedział. – Zdarzyło mi się być w Warszawie.
Pomyślałem, że tak w ogóle to może się odezwę. Nie jesteś chyba zła? – Nie. – Uśmiechnęłam się, czując, jak powoli odpuszcza całe napięcie, które nosiłam w ramionach od tygodni.
– To znaczy, nic nie szkodzi. To miło z twojej strony. – Tak w ogóle to jest właśnie taka branżowa impreza w tym tygodniu. Gala, wiesz.
Miałem iść, ale okazało się, że idę sam. Zastanawiałem się, czy nie chciałabyś mi towarzyszyć. Znaczy, wiem, że to może zabrzmieć dziwnie, po tylu latach. – To brzmi śmiesznie – odpowiedziałam, a w moim głosie pojawiła się nuta, której dawno nie słyszałam.
– Na pewno chcesz tam iść ze mną? – Jestem przekonany – odpowiedział bez wahania. – Wpadnij po ciebie, dobrze? W piątek, o siódmej.
– Dobrze – zgodziłam się, czując, że uśmiech sam pojawia się na mojej twarzy. – W piątek. Rozłączyłam się i weszłam do biura, a całe piętro niemal zamarło, kiedy mnie zobaczyło. Sypnęły się pytania, plotki, półszeptane komentarze.
Karolina, to jest szalone, co się dzieje u ciebie w domu. Bartek przyszedł do biura dwa dni temu i wybił dziurę w ścianie. Nie, naprawdę. Przeszłam przez otwartą przestrzeń biurową z podniesioną głową, udając, że nic z tego mnie nie obchodzi.
Karolina, pożyczysz mi gumkę do ścierania? – usłyszałam głos jakiejś młodej kobiety z sąsiedniego biurka. Podałam jej gumkę, a ona szturchnęła swoją koleżankę. – Wiesz, że twój Bartek dzwonił tu wczoraj i pytał, gdzie pracuję?
– dodała szeptem. – To nie mój Bartek – ucięłam. – Nie mam już z tym nic wspólnego. Podeszłam do swojego biurka i usiadłam, otwierając laptopa.
Na ekranie witała mnie ogromna teczka z projektem, nad którym pracowałam od miesięcy. Projekt Chmielewski. Mój projekt. Nareszcie mój.
Szefostwo przerzuciło na mnie odpowiedzialność, bo nikt inny nie dałby rady. Jeszcze tego samego dnia pan Dąbrowski, mój przełożony, zatrzymał mnie w drzwiach. – Karolina. – Skinął głową, zakładając okulary do czytania.
– Przeglądałem twoje notatki. Mam nadzieję, że poradzisz sobie z tym nowym zleceniem. – Oczywiście – odpowiedziałam pewnie. – Jestem gotowa.
Zanim jednak zdążyłam cokolwiek dodać, drzwi szefa otworzyły się nagle i do gabinetu wpadła sekretarka. – Panie dyrektorze, tam stoi jakaś kobieta. Mówi, że nazywa się Chmielewska. Mówi, że to pilne i w sprawie Karoliny.
Sylwia Chmielewska. Matka Bartka. O nie. Serce zabiło mi mocniej, ale zmusiłam się do spokoju.
Wstałam. – Ja to załatwię – powiedziałam do pana Dąbrowskiego. – Przepraszam na chwilę. Wyszłam do recepcji, gdzie Sylwia Chmielewska stała wyprostowana jak struna, z toczkiem na głowie, zaciśniętymi ustami i groźnym błyskiem w oku.
– Karolina – warknęła na widok mnie. – Musimy porozmawiać. To, co ty wyprawiasz z moim synem, jest karygodne. – Nie porozmawiam z panią na ten temat.
– Utrzymywałam spokój, chociaż czułam, że trzęsą mi się ręce. – Proszę się ode mnie odczepić. To między mną a Bartkiem. – Nie wtrącaj się.
Ty zniszczyłaś to małżeństwo. Ty i twoje wyimaginowane problemy. Słysząc to, niemal roześmiałam się w głos. Wyimaginowane problemy?
To on nie wracał do domu. To on zgubił się we własnym nawyku, a potem zaczynał mnie obwiniać. Edukacja. – Proszę stąd wyjść – powiedziałam, wskazując ręką wyjście, chociaż głos mi lekko drżał.
– Zanim wezwę ochronę. – To ja mi tutaj nie pogrozisz, ty mała. Mój telefon zawibrował w kieszeni. Spojrzałam na wyświetlacz.
Bartek. Oczywiście, że to on. Właśnie w tej chwili. Podniosłam telefon i spokojnie odebrałam:
– Tak, słucham?
– Karolina. – Głos był pijany, bełkotliwy. – Karolina, muszę ci coś powiedzieć. Jesteśmy jeszcze dorośli.
Możemy to naprawić. Wróć do domu. – A wiesz, która jest godzina? – odpowiedziałam, patrząc na Sylwię, która z zaciśniętymi ustami patrzyła na mnie z nienawiścią.
– Nie dzwonię już do ciebie. Proszę, więcej nie dzwoń. I powiedz swojej matce, żeby wróciła do domu. Do siebie.
Rozłączyłam się, schowałam telefon, a potem odwróciłam się do Sylwii. – Pani Chmielewska, rozumiem, że to dla pani trudna sytuacja. Ale nie wolno pani wchodzić do mojego miejsca pracy i niszczyć mi autorytetu. Proszę wyjść.
Porozmawiamy w obecności prawników, jeśli będzie taka potrzeba. – Eee – mruknęła, patrząc na mnie z pogardą, ale widziałam, że powoli traci pewność siebie. – Moja droga, pożałujesz. – Już żałuję – odpowiedziałam cicho, kiedy przechodziła obok mnie, otwierając drzwi.
– Ale nie tak, jak myślisz. Weszłam do biura, zamknęłam drzwi i oparłam się o nie plecami. Drżałam cała, ale udało mi się. Przeżyłam.
To spotkanie z nią, z tym wszystkim. Wyjęłam telefon i napisałam do Zosi:
– Poszło. Nic mi nie jest. Nie przejmuj się.
Potem włożyłam telefon do kieszeni, wróciłam do biurka i kliknęłam na swoją skrzynkę mailową, budując nową wiadomość. Do pełnomocnika, do pana Kowalskiego. Treść była krótka: „Przechodzimy do wniosku o zakaz zbliżania się. Proszę o przygotowanie stosownych dokumentów.
Do wieczora. ” Następnie wcisnęłam „wyślij” zanim zdążyłam się zawahać. Dość już tego. Popołudnie minęło tak, jak zawsze.
Zebrania, przegląd projektów, telefony, wiadomości. Przekazanie obowiązków, negocjacje, kontrola budżetu. Wieczorem, kiedy w końcu wyszłam z budynku, wsiadłam do samochodu i wybrałam się do Galerii Mokotów. Potrzebowałam nowych ubrań.
Nowych rzeczy. Nowego początku. Chodziłam między butikami, zupełnie wyciszona, pozwalając sobie na luksus nie myślenia o niczym. Dzwoniłam do niego tylko raz.
Właściwie to nie dzwoniłam, po prostu wyciągnęłam telefon, spojrzałam na jego imię, a potem schowałam go do kieszeni, nie dając mu szansy zaistnieć. Wróciwszy do domu rodziców, weszłam cicho, żeby nie budzić nikogo. Mama siedziała w kuchni, sącząc herbatę. – Najedzona?
– zapytała, podsuwając talerz z pierogami. – Mamo, jest po dziesiątej. Jadłam w drodze. – W drodze to nie jedzenie.
Siadaj. Posłusznie usiadłam, bo to był ten dzień, kiedy nie chciało mi się kłócić. Jadłyśmy w milczeniu przez chwilę, zanim mama odezwała się ponownie:
– Bartek dzwonił. Do mnie.
Kilka razy. Nic nie mówiąc, sięgnęłam po kolejnego pieroga. – Chciał, żebym mu powiedziała, gdzie jesteś. Powiedział, że to pomyłka, że wszystko da się naprawić.
– Przerwała, patrząc mi w oczy. – Powiedziałam mu, że jeśli jeszcze raz się do mnie odezwie, zmienię numer. Przełknęłam kęs, czując wilgotność w oczach. Pochyliłam głowę, żeby ukryć wyraz twarzy.
Mama nigdy nie przestawała mnie bronić, nawet gdy sama musiała być twarda. – Mamo, obawiam się, że on tego nie odpuści. – To nie twoje zmartwienie. – wyciągnęła dłoń i przykryła moją.
– Moja droga, czasem trzeba postawić granicę. Nie chcesz wrócić do czegoś, co cię niszczy. I to jest w porządku. W nocy, leżąc w łóżku u rodziców, słuchałam, jak dom oddycha cicho.
Na stoliku obok leżał stary pamiętnik, który wyjęłam z puszki w szafie. Przewinęłam strony, aż natrafiłam na zapis sprzed roku. To był dzień, w którym Bartek wyrzucił moją nową gumkę do ścierania. Śmiałam się z tego wtedy.
Potem opadłam z powrotem na poduszkę, kładąc dłoń na czole. Ta wersja Karoliny należała do przeszłości. Tamta dziewczyna już dawno zniknęła. Następnego dnia weszłam do biura o siódmej rano, zanim ktokolwiek zdążył otworzyć drzwi, i pracowałam nad projektem Chmielewski do momentu, aż sekretarka z przerażeniem stwierdziła, że w biurze panuje sałasz, a pan Dąbrowski czeka w swoim gabinecie z prezentacją.
Przyszłam do gabinetu z laptopem. Był tam już Zbyszek, mój współpracownik i kolega z zespołu, i Karolina Chmielewska, która siedziała na krześle jakby nigdy nic. Podniosła na mnie wzrok, po czym bezczelnie się uśmiechnęła. – A, przecież pani tutaj.
– zaśmiała się, patrząc na pana Dąbrowskiego. – Myślałam, że to wszystko, ta cała reputacja, to tylko plotki.