Marta patrzyła przez okno, jak sportowe auto jej męża znika za rogiem. Warte ponad osiemset tysięcy złotych, lśniące, dopieszczone w każdym calu. Ono też wkrótce miało przestać należeć do Artura. Ale o tym on jeszcze nie wiedział.
Ona siedziała na podłodze w na wpół opróżnionym salonie. Łzy już dawno wyschły. Płakała przez trzy tygodnie, nieprzerwanie, dopóki nie zabrakło jej sił i łez. Świat, który budowała przez czternaście lat, runął niczym domek z kart.
A zrobił to człowiek, któremu ufała bezgranicznie. Człowiek, z którym dzieliła studencką biedę, tanie zupki chińskie i marzenia o lepszym jutrze. Artur. Wielki wizjoner, drapieżnik biznesu, mąż i kochanek.
Zamienił ją na nowszy model. Klaudia miała dwadzieścia trzy lata, sztuczne rzęsy i zero skrupułów. Była jego asystentką zaledwie od ośmiu miesięcy, ale to w zupełności wystarczyło, by przekonać wielkiego biznesmena, że zasługuje na kogoś znacznie lepszego niż zwykła, naiwna żona. Artur uwielbiał powtarzać, że to on jest tym silnym, tym, który podbija rynek.
A Marta? Marta po prostu przy nim trwała. Aż nagle zaczął cierpieć na dziwną formę amnezji. Nie pamiętał już, że to z jej wieloletnich oszczędności pochodził kapitał początkowy na jego pierwszą firmę.
Nie pamiętał, że to ona przez pierwsze pięć lat księgowała po nocach jego faktury, żeby mógł zaoszczędzić na profesjonalnym biurze rachunkowym. Rozstanie było brutalne. Żadnych łez, żadnych negocjacji. Artur zażądał rozwodu, rzucając klasyczne: „To nie twoja wina, po prostu się wypaliłem”.
Ale to było kłamstwo. On wszystko zaplanował z zimną krwią, krok po kroku. Wykorzystał jej naiwność i bezgraniczne zaufanie. Kilka miesięcy wcześniej podsunął jej do podpisu plik dokumentów, tłumacząc, że to skomplikowana optymalizacja podatkowa i ratowanie płynności finansowej ich wspólnej firmy.
Marta, ufając mu bezgranicznie, podpisała wszystko, co jej podał. Dopiero gdy odebrała oficjalne pismo z banku, zrozumiała, w jak tragicznym znalazła się położeniu. Została z gigantycznym zadłużeniem na prawie trzysta pięćdziesiąt tysięcy złotych, które on zaciągnął na poczet rzekomych wielkich inwestycji. A potem zniknął.
Mężczyzna zatarł ślady wprost idealnie. Cały majątek przepisał na zewnętrzne spółki. Luksusowy dom, w którym kiedyś razem marzyli o dzieciach, formalnie należał teraz do obcego funduszu. Zostawił Martę z pustym kontem, stosami wezwań do zapłaty i poczuciem totalnego zdeptania.
Sam przeniósł się do pięknego apartamentu w centrum miasta, fundując nowej kochance zagraniczne wycieczki za dziesiątki tysięcy złotych. Na jej błagalne telefony odpowiadał tylko cynicznym śmiechem. Kiedy w końcu, po kilkunastu próbach, udało jej się do niego dodzwonić, rzucił z wyczuwalną pogardą:
„Biznes to biznes, kochanie. Trzeba było czytać, co podpisujesz.
Przetrwają tylko najsilniejsi. A ty zawsze byłaś za słaba na tę grę”. Te okrutne słowa dźwięczały jej w głowie przez wiele długich, bezsennych nocy. Czuła, że tonie w bezkresnym morzu długów.
Banki wysyłały ponaglenia. Komornik powoli pukał do drzwi. Musiała pożyczać drobne kwoty od starszych rodziców, żeby w ogóle przetrwać do pierwszego. Prawie każdy na jej miejscu zalałby się łzami, schował głowę w piasek, złożył wniosek o upadłość i zaakceptował porażkę.
Ale Artur zapomniał o jednym drobnym, niezwykle ważnym szczególe. Owszem, Marta była cicha i ufała mu. Ale nigdy nie była głupia. Gdy otrzepała kolana po bolesnym upadku, w jej zapłakanych oczach pojawił się niebezpieczny błysk.
Przestała być ofiarą dokładnie w dniu, w którym przeglądając stos urzędowych pism, zauważyła jedną maleńką lukę. Jeden kardynalny błąd w papierkowej układance. Błąd, który jej arogancki, zapatrzony w siebie mąż przeoczył. Kobieta natychmiast sięgnęła po telefon i wybrała numer do Tomasza.
Był to człowiek, którego Artur bał się i nienawidził z całego serca. Jego największy, najbardziej bezwzględny konkurent w branży. Rozległ się pierwszy sygnał, drugi, a potem usłyszała niski głos po drugiej stronie. „Słucham”.
„Dzień dobry, panie Tomaszu. Mówi Marta Sawicka. Zna mnie pan jako żonę Artura. Mamy wspólnego wroga.
Mam plan, jak zniszczyć go z jego własnej, doskonale naostrzonej broni. Bardzo proszę o spotkanie. Będę u pana w ciągu dwóch godzin”. Po drugiej stronie zapadła cisza.
Przez chwilę Marta myślała, że mężczyzna się rozłączył. Ale po kilku sekundach usłyszała ciche, pełne uznania westchnienie. „Proszę przyjechać. Znam adres”.
Prawdziwe pieniądze lubią ciszę. Tomasz doskonale o tym wiedział, dlatego jego siedziba w ogóle nie rzucała się w oczy. Zamiast wynajmować pretensjonalne biuro w centrum ze szklaną fasadą, urzędował w odrestaurowanej przedwojennej kamienicy na spokojnym uboczu miasta. Żadnych neonów, żadnych recepcjonistek z przyklejonym uśmiechem.
Tylko ciężkie dębowe drzwi, absolutna dyskrecja i zapach drogiej czarnej kawy. Sam Tomasz miał na sobie zwykły, ciemny sweter z kaszmiru. Wyglądał raczej jak zmęczony życiem wykładowca akademicki niż bezwzględny gracz, który potrafił zniszczyć konkurencję jednym dobrze przemyślanym ruchem. Przywitał Martę bez zbędnych słów, skinął głową i wskazał jej skórzany fotel po drugiej stronie biurka.
„Pani Marto. Proszę mówić”. Marta wyciągnęła z torby arkusz dokumentów i położyła go na blacie. Przesunęła go w stronę Tomasza.
„Artur podpisał tę umowę trzy lata temu. Nieistotną, jak mu się wtedy wydawało. Ale jest w niej jeden zapis, o którym albo zapomniał, albo go przeoczył. A ja znalazłam sposób, by go wykorzystać”.
Tomasz wziął dokument do ręki, przekartkował go powoli, a potem zatrzymał wzrok na jednym akapicie. Przez chwilę na jego twarzy nie było żadnego wyrazu. W końcu uniósł brwi. „Interesujące.
Bardzo interesujące”. „To tylko wierzchołek góry lodowej” – powiedziała Marta chłodno. „Znam jego księgowość lepiej niż on sam. Przez czternaście lat to ja prowadziłam jego finanse.
Wiem, gdzie szukać. I wiem, jak go doprowadzić do ruiny”. Tomasz spojrzał na nią z nowym zainteresowaniem. „Czego pani ode mnie potrzebuje?
”
„Jest pan moim brokerem. Ja tylko wskażę kierunek. A kiedy jego imperium runie, to pan przejmie jego udziały. Wszystkie.
Pół ceny. Umowa już na panie czeka”. Uśmiechnął się lekko. Po raz pierwszy od bardzo dawna wyglądał na zaciekawionego.
„Niech pani mówi dalej. Ale proszę o szczegóły. Wszystkie”. Marta pochyliła się do przodu i położyła palec na niepozornym załączniku do umowy, którą Artur podpisał dokładnie trzy lata wcześniej.
„Wykupujemy jego dług. Cały. Pakiet kredytów, który zaciągnął na rozwój swoich spółek, jest powiązany z jego osobistym majątkiem. A ja znalazłam lukę, która pozwala nam wejść do przetargu przed wszystkimi innymi wierzycielami.
Jeśli zrobimy to szybko, to my dyktujemy warunki”. Tomasz skinął głową powoli. „Ilu pani potrzebuje? ”
„Dwadzieścia procent wartości rynkowej.
Dam panu dwadzieścia procent, a pan zabierze siedemdziesiąt zysku z tej transakcji. To będzie najszybszy zarobek w pańskiej karierze”. „A pani? ”
„Ja biorę tylko to, co moje.
I widok jego twarzy, kiedy zrozumie, że przegrał”. Przez długą chwilę w pokoju panowała cisza. Zapach czarnej kawy wypełniał przestrzeń. Marta czuła, jak bije jej serce, ale nie spuszczała wzroku.
Wiedziała, że ta gra toczy się o wszystko. W końcu Tomasz wyciągnął rękę. „Mamy umowę, pani Marto. Miło robić interesy z kimś, kto ma jaja.
W przenośni, oczywiście”. Uścisnęła jego dłoń z zimną pewnością siebie. „W przenośni. Oczywiście”.
Marta zabrała ze sobą kopię dokumentów, a Tomasz odprowadził ją do drzwi. Kiedy już znalazła się na ulicy, odwróciła się na pięcie i spojrzała na kamienicę. Uśmiechnęła się pod nosem. Artur, kochanie.
Zawsze mówiłeś, że przetrwają tylko najsilniejsi. Miło mi poinformować, że właśnie nią zostałam. Tymczasem Artur żył w swojej bańce luksusu, święcie przekonany, że przechytrzył cały system. Nic nie widział, niczego nie podejrzewał.
Był zajęty planowaniem wesela z Klaudią. Wynajął najlepszą salę w mieście, zamówił najdroższe kwiaty, a na palcu jego nowej narzeczonej błyszczał pierścionek z brylantem wielkości paznokcia. Klaudia chodziła po sklepach i pakowała markowe torby, a Artur czuł się na szczycie świata. Nie miał pojęcia, że w cieniu czai się burza, która wkrótce zniszczy wszystko, co z takim trudem budował.
Wszystko zaczęło się od listów. Najpierw z banku. Formalne pismo, na którym widniało jego nazwisko. Niby standardowe.
Ale nagle, w pismach zaczęły pojawiać się nazwy firm, których nie znał. Spółki, które rzekomo zaciągały zobowiązania w jego imieniu. Zobowiązania, o których nigdy nie słyszał. Zadzwonił do swojego księgowego.
„Co to ma znaczyć? Ja nigdy tego nie podpisywałem! ”
„Przykro mi, panie prezesie, ale to pana podpis”. „To niemożliwe!
”
„Może ktoś pana podszył? ”
Artur spoważniał. Przez chwilę myślał o Marcie. Ale nie.
To niemożliwe. Ona była za głupia, za słaba, żeby zrobić coś takiego. Był przekonany, że siedzi w kącie i żałuje, że go zawiodła. „Trzeba to załagodzić.
Natychmiast. Znasz moich prawników”. „Panie prezesie, to nie jest takie proste. Te pisma są w pełni poprawne.
Ktoś musiał znać pańskie numery kont i systemy logowania”. „To po prostu błąd. Jakiś urzędniczy błąd. Wystarczy, że wyślę jedno pismo”.
Ale to nie był błąd. To był dopiero początek. Tydzień później Artur otrzymał wezwanie z sądu. Spółka, która formalnie do niego należała, ale którą sprzedał na papierze zewnętrznemu funduszowi, zaciągnęła kredyt.
Pieniądze zostały przelane na konto, o którym on nie wiedział. A to on był syndykiem. Osobiście. Całym swoim majątkiem.
„To niemożliwe! To oszustwo! ” – wrzeszczał w słuchawkę do swojego prawnika. „Proszę pana, ustaliłem, że apelem od tych umów jest przepis, który sam pan podpisał jako załącznik.
Zawsze może pan unieważnić wszystkie transakcje, jeśli wykaże pan, że nie miał pan wiedzy o tych zobowiązaniach. Ale to będzie trudne. Bardzo trudne”. „Co to znaczy, że trudne?
Mam pańskie nazwisko na tych papierach”. „No właśnie. Pańskie nazwisko. Ktoś to wszystko przygotował w taki sposób, że wygląda to, jakby pan to wszystko podpisywał”.
Artur poczuł, jak zimny pot spływa mu po plecach. „Kto? Kto to zrobił? ”
„Nie wiem.
Ale powiem panu jedno. Ktoś, kto to napisał, znał pana bardzo dobrze. Znał pańskie nawyki, pańską firmę, pańskie słabe punkty. To nie był przypadkowy atak”.
Nagle zauważył, że jedno z pism jest podpisane przez kancelarię, której nie zna. Pod nazwą widniał podpis. „Tomasz. To on.
Ten cholerny Tomasz. On mnie załatwia. Ta gnida. To on stoi za tym wszystkim”.
„Ale dlaczego? Jaki miałby w tym interes? ”
Artur nie odpowiedział. Ale coś zaczęło mu świtać.
Może to wcale nie był Tomasz. Może to ktoś, kto udawał Tomasza? Ktoś, kto aż za dobrze znał jego świat. Zadzwonił na policję.
Zgłosił podejrzenie oszustwa. Ale po tygodniu śledczy rozłożyli ręce. Wszystko było legalne, formalnie poprawne. Ktoś znalazł lukę w prawie i zrobił z niej broń.
I nic nie wskazywało na to, że ma z tym coś wspólnego jego eks-żona. „To nie ma sensu” – mruczał do siebie, chodząc po swoim gabinecie. „Ona nie jest w stanie czegoś takiego wymyślić. To była tylko zwykła żona.
Matka Polka. Kura domowa, która płakała w kącie”. Ale widziałem, jak przestała płakać. Widziałem, jak jej oczy zmieniły się w lód.
I wtedy, w momencie olśnienia, zrozumiał. To nie była ta sama Marta, którą znał. Mijały tygodnie. Artur walczył z wiatrakami.
Każda sprawa, którą próbował wygrać, wymykała mu się z rąk. Jego prawnicy ostrzegali go, że traci grunt. Ale on nie wierzył, bo myślał, że jest niepokonany. Aż nadszedł ten wtorek.
Punktualnie o ósmej rano do jego biura wszedł kurier. Miał na sobie granatowy uniform, a w dłoni niósł białą kopertę z logo prokuratury. Artur zbladł, ale próbował zachować spokój. „Dzień dobry, do widzenia” – mruknął, sięgając po kopertę.
Kurier zostawił list na biurku i zniknął. Artur przez chwilę patrzył na kopertę. Wiedział, że to nic dobrego. Otworzył kopertę drżącymi rękoma i wyciągnął z niej urzędowe pismo.
Przeczytał je raz, drugi, trzeci. Nie wierzył własnym oczom. Wezwanie do natychmiastowej spłaty długu w wysokości dwustu pięćdziesięciu tysięcy złotych. „Na podstawie umowy poręczenia zawartej w dniu…”.
To nie była jego umowa. Nigdy by czegoś takiego nie podpisał. A jednak podpis wyglądał na autentyczny. „Pieprzone oszustwo!
” – wrzasnął, rzucając pismem o ścianę. Zadzwonił do Klaudii. Chciał ją ostrzec, że mogą mieć problemy. Ale telefon milczał.
Spróbował ponownie. Cisza. Zaczynał rozumieć, że coś jest nie tak. Dopiero po kilku godzinach dowiedział się, że Klaudia spakowała swoje markowe torebki i wyjechała do rodziców, zniknęła z miasta.
Zostawiła tylko krótką wiadomość: „Artur, nie znoszę przegranych. To był miły epizod. Nie szukaj mnie. Mam nadzieję, że twoja żona potrafi ci wybaczyć, bo ja nie zamierzam patrzeć, jak toniesz”.
Przeczytał wiadomość po raz drugi, a potem wpadł w szał. Zniszczył połowę swojego gabinetu. Wyrzucał dokumenty, rzucał szkłem o ścianę. Ale to nic nie zmieniło.
Długi, które spadły na niego, były ogromne. A jego finanse topniały w zawrotnym tempie. Zadzwonił do swojego banku. Okazało się, że jego rachunki zostały zablokowane.
Skradziono mu wszystkie oszczędności. Ktoś wyczyścił również jego konta firmowe. Nie została mu nawet złotówka. „Tonę, tonę, tonę” – myślał, czując, jak świat wali mu się na głowę.
W desperacji próbował skontaktować się z Tomaszem. Może był to on. Może uda mu się jakoś negocjować, przekonać go do odstąpienia od umowy. Ale Tomasz był nieuchwytny.
Jego sekretarka odpowiadała tylko, że „pan Tomasz jest nieosiągalny”. „To nie może się tak skończyć. Nigdy więcej nie wstanę z kolan”. W końcu, nie mając wyboru, sprzedał swoją willę.
Ale sprzedaż zeszła za bezcen. Ledwo starczyło mu na spłatę połowy długu. Reszta wciąż wisiała nad nim. Komornik jednak był szybszy niż jego wierzyciele.
Na podstawie wyroku sądu zajął jego posiadłość. Kiedy wrócił do domu, zastał zamki zmienione. Drzwi były opieczętowane. Przed wejściem stała furgonetka przeprowadzkowa, a obok ściana wierzycieli.
„Co tu robicie? To moja własność! ” – krzyknął do komornika. „Przykro mi, panie Sawicki.
Na podstawie prawomocnego wyroku to już nie jest pana własność. Zabieram wszystko, co ma wartość”. Artur patrzył, jak obcy ludzie pakują jego życie w kartony. Jego garnitury, obrazy, zegarki.
Wszystko. Został sam na chodniku. Z jednym, skórzanym, wygniecionym bagażem. Kiedy ostatni wóz odjechał, a komornik wręczył mu pokwitowanie, stał przed domem, w którym niegdyś dzielił życie i miłość z Martą.
I wtedy nagle, jakby w odpowiedzi na jego myśli, zza rogu wyszła kobieta. Szczupła, ubrana w granatowy płaszcz. Prosty, pewny krok. Oczy lśniące chłodną satysfakcją.
To była Marta. „Marta? ” – wyjąkał, nie wierząc własnym oczom. „Co ty tutaj robisz?
”
„To mój dom, Arturze. Zawsze był mój. Ale ty mi go ukradłeś. Tak jak próbowałeś ukraść wszystko inne”.
„Ty? To ty to wszystko zrobiłaś? Ale jak? Nie jesteś w stanie… Nie masz o tym pojęcia, jak to działa.
Jestem zrujnowany. Ścigają mnie za długi. Nie mam nic, rozumiesz? Poza tym.
Wszystko przez ciebie! ”
„Przez mnie? ” – powtórzyła spokojnie, jakby analizowała jego słowa. „To ty podrzuciłeś mi długi na trzysta pięćdziesiąt tysięcy złotych.
Ty zostawiłeś mnie z długiem i komornikiem. A teraz to ja mam ci współczuć? Chyba nie”. „Ale ja tego nie zrobiłem!
To wszystko przez Tego przeklętego Tomasza! To on mnie wrobił! ” – krzyknął w zapamiętaniu. „To on stoi za tym wszystkim.
To on mnie zniszczył”. Marta uniosła brew. I wtedy uśmiechnęła się. Miękko, delikatnie.
Jakby wreszcie poczuła ulgę po bardzo długiej walce. „Tomasz, Arturze? Naprawdę? Myślisz, że Tomasz zrobiłby coś takiego za darmo?
Za czyste, że tak powiem, dobre serce? ”
Przez chwilę nic nie mówił. Patrzył na nią, nie rozumiejąc. A potem zaczęło do niego docierać.
„To ty. To wszystko ty. To ty za tym stoisz. Ty mnie zniszczyłaś”.
„Nie, Arturze. Ty sam się zniszczyłeś. Ja tylko ci pomogłam. Dałam ci to, na co zasłużyłeś.
To, co sam zrobiłeś mnie. Nigdy tego nie zrozumiesz, bo dla ciebie zawsze liczyły się tylko pieniądze i pozycja. A ja byłam po prostu jednym z twoich narzędzi. Więc wykorzystałam swoje największe narzędzie, które zostawiłeś bez nadzoru: twoją arogancję”.
„Ale dlaczego? Po co to wszystko? Byliśmy małżeństwem. Kiedyś coś do siebie czuliśmy”.
„Bo ty myślisz, że tutaj chodzi o zemstę? Nie. To jest sprawiedliwość. Ty myślałeś, że jesteś najmądrzejszy w pokoju.
Że wszystko ci wolno. Ale ośmieliłeś się myśleć, że możesz zrobić ze mną, co chcesz. Że jestem tylko głupią lalką. Zapomniałeś, że to ja przez lata pilnowałam Twojego interesu.
Wiem o tobie wszystko. Wiem, gdzie twoje sekrety są zakopane”. „Nic nie masz na mnie. Niczym nie możesz mnie szantażować.
To wszystko to woda na młyn. Bez dowodów”. „Och, ale ja mam dowód. Mam papiery, które sam podpisałeś.
Mam zobowiązania, które na siebie zaciągnąłeś. Wiem o twoich dwóch kontach w Szwajcarii, które zataiłeś przed fiskusem. Wiem o tobie i o Klaudii. I o twoim sekretnym planie wyniesienia majątku za granicę.
Mam to wszystko. Wszystko, co zostawiłeś za sobą, jak zwykły bałagan. A teraz to wszystko jest moje”. Nagle zza ściany, przy której stał, wyłoniło się dwóch policjantów.
Podeszli do nich z ponurymi minami. „Panie Arturze Sawicki, jest pan zatrzymany w tej sprawie” – powiedział jeden z nich, sięgając po kajdanki. „Marta! Powiedz im, że to pomyłka!
Marta! Nie pozwól im! Mówiłem ci, że to nie tak! ” – krzyczał Artur, wyrywając się.
Ale Marta nie odpowiedziała. Odwróciła się na pięcie. Zanim wsiadła do czarnego auta, które na nią czekało, rzuciła mu tylko ostre, chłodne spojrzenie. „To nie jest pomyłka, Arturze.
To sprawiedliwość. Masz to, na co zasłużyłeś”. I z tymi słowami wsiadła do samochodu, zostawiając go, by policjanci zakuli go w kajdanki. Siedział na zimnym, brudnym łóżku w areszcie śledczym.
Jedzenie przynosili mu przez mały otwór w drzwiach, a on tylko patrzył na szarą ścianę. Ale nie myślał o nim. Myślał o niej. O ich wspólnych latach, zanim wszystko zaczęło się sypać.
O tym, jak kiedyś się kochali. I wtedy, niespodziewanie, przypomniał sobie jej słowa. „Przetrwają tylko najsilniejsi. Pamiętasz, Arturze?
Sam to powiedziałeś. A ja właśnie udowodniłam, że jestem silniejsza od ciebie. Zawsze byłam. Po prostu cię kochałam.
Ale ty tego nie widziałeś”. Zamknął oczy. I po raz pierwszy od bardzo dawna poczuł coś, czego nie potrafił nazwać. Nie był to żal.
Nie był to strach. To była przegrana. Poczuł smak czystej, niepodważalnej przegranej. Marta w międzyczasie wróciła do odzyskanej willi.
Sprzątnęła ją, odmalowała ściany. Postawiła w wazonie świeże kwiaty. Kupiła nowe firanki. Pierwszy raz od bardzo dawna poczuła, że wraca do życia.
Tomasz dotrzymał słowa. Nie miał powodu, żeby jej szkodzić. W zamian za przekazanie mu wiedzy, jak przejąć jego największego rywala, zostawił jej majątek, o który toczyła walkę. Czysta transakcja.
Żadnych sentymentów. Taki był świat interesów. Jednak pewnego dnia, siedząc w swojej kuchni przy porannej kawzie, usłyszała pukanie do drzwi. Podeszła do okna.
Pod domem stała zaparkowana limuzyna. Kobieta. Wysoka, blondynka w ciemnych okularach, elegancka. Wyglądała znajomo.
Marta zmrużyła oczy. Klaudia. Kiedyś jej rywalka. Teraz wyglądała na zmęczoną, zestresowaną, zbyt sztucznie upiększoną.
Miała zaciętą minę. Marta otworzyła drzwi. Stanęły naprzeciw siebie. „Marta.
Miło cię widzieć. Mogę wejść? Musimy porozmawiać. Już nie mam jak kogo zobaczyć.
Poszłabym do piekła za ciebie, ale okazało się, że gardzą nawet mną”. Marta uniosła brwi. Przypatrywała się kobiecie przez dłuższą chwilę. W końcu odsunęła się, wpuszczając ją do środka.
„Wejdź. Zdajesz sobie sprawę, że masz pięć minut? I proszę, nie dotykaj niczego”. Klaudia weszła do salonu.
Rozglądała się z wyraźnym niesmakiem, jakby weszła do obskurnego baru. „Ładnie ci tu. Ze mną już nie tak ładnie. Artur zostawił mnie z długami.
Pomyślałam, że znając jego gust, wolisz zobaczyć to w akcji”. Marta roześmiała się. Krótko, sucho. „Chyba żartujesz.
Przychodzisz do mnie, po tym wszystkim, co zrobiłaś, żeby prosić o pomoc? O litość? ”
„Nie proszę o litość. Chcę sprawiedliwości.
Tak jak ty przed chwilą. Chcę, żeby zapłacił za to, co mi zrobił”. „Artur jest w więzieniu. To załatwia sprawę”.
„Artur? On jest w areszcie, a ja muszę spłacać jego długi. Jego psi prawnik wyczyścił mi konto. Nie mam nic.
Muszę jakoś przeżyć”. „I myślisz, że to moja wina? Że to ja mam ci pomóc, skoro weszłaś do mojego łóżka i ukradłaś mi męża? ”
„To ty mu kazałaś się ze mną ożenić – powiedziała z goryczą Klaudia.
– To ty sprawiłaś, że zaczął myśleć, że jest nieśmiertelny. Mogłam wziąć twoje życie, ale wyszłam z tego z zerem. Dlatego tu jestem. Chcę pomóc ci go zniszczyć.
Całkowicie. W zamian oczekuję, że zapomnisz o mnie. Zniknę z twojego życia na zawsze”. Marta patrzyła na kobietę.
Na zimne oczy, w których nie było już dawnej buty. Tylko strach i wyrachowanie. „Nie potrzebuję twojej pomocy. Już wygrałam”.
Klaudia wykrzywiła usta. „Mylisz się. Artur ma wpływy. Siedzi w areszcie tylko tymczasowo.
Za kilka tygodni wyjdzie na wolność za kaucją i zrobi wszystko, żeby odzyskać to, co mu odebrano. Znasz go. Wiesz, że nie odpuści. Jest zbyt dumny, zbyt zgorzkniały.
Jeśli chcesz go naprawdę zniszczyć, musisz uderzyć tam, gdzie boli najbardziej”. W pokoju zapadła cisza. Marta wpatrywała się w kobietę. Widziała w niej odbicie siebie sprzed roku.
I wiedziała, że nie może jej ufać. Ale też wiedziała, że to nie musi być partnerstwo, tylko wojna. „Masz rację. Znam go.
I właśnie dlatego nie twoja pomoc będzie mi potrzebna. Potrzebuję twojej głupoty. Ale możesz mi podać nazwisko swojego prawnika. Od dzisiaj reprezentują mnie nowi ludzie”.
Klaudia wyglądała na rozczarowaną, że nie uzyskała od razu sojuszu. Ale skinęła głową. „W takim razie jesteśmy w kontakcie. Proszę, oto jego wizytówka”.
Podała jej białą wizytówkę z nazwą kancelarii. Marta wzięła ją bez słowa. Kobiety wymieniły ostatnie spojrzenie. Klaudia odwróciła się i wyszła.
Marta została sama w salonie. Spojrzała na wizytówkę. Potem wstała, podeszła do kominka, wrzuciła ją do ognia i patrzyła, jak płonie. „Nie potrzebuję twoich łask, Klaudio.
Poradzę sobie sama. Zawsze radziłam. I oboje o tym wiecie”. Odwróciła się w stronę okna.
Ulicą przejeżdżała właśnie policyjna furgonetka. Syrena zawyła na chwilę, a potem ścichła. Marta ucieszyła się na myśl, że jutro rano pójdzie do kancelarii i dokończy to, co zaczęła. Zaczyna się nowy rozdział.
Wreszcie napisany jej ręką, według jej zasad. I po raz pierwszy od bardzo dawna poczuła, że zasługuje na coś więcej niż tylko przetrwanie. Zasługiwała na to, żeby wygrać.