Zadzwoniłem do Marty, ale zanim odpowiedziała, odłożyłem telefon. Lokal wciąż nie należał ani do niej, ani do niego. To była jedyna pewna rzecz w całym tym bałaganie. Poprosiłem o protokół, zszedłem do pokoju techników i dopiero tam wyjąłem telefon.
Kierowniczka sali podała mi numer pośrednika; brzmiał jak dopisek księgowej do wypowiedzenia umowy. Do biura podróży wysłałem rezygnację ze świadomością, że część zaliczki przepadnie. Telefon odłożyłem ekranem do dołu. Kamil odezwał się pierwszy, kiedy wróciłem do biura.
Powiedział, że jedzie do mnie, że wszystko można jeszcze uratować, że wystarczy jedna decyzja. Odparłem, że czekam. Szukałem takiej odpowiedzi, do której pasowałby klucz imbusowy albo śrubokręt, ale zamiast tego znalazłem w notatkach termin płatności. Jeżeli do poniedziałku nie pójdą te pieniądze, stracimy znacznie więcej niż wesele.
To było jedyne zdanie, które Marta napisała bez błędów. Minut później ktoś zadzwonił bezpośrednio do drzwi. To był Kamil, uśmiechnięty, jakbyśmy spotkali się na zwykłym odbiorze technicznym. Co ma twoja firma do mojego wkładu na mieszkanie, zapytałem, zanim zdążył wejść.
Wyjaśnił, że chodzi o konstrukcję weselną, że termin minął, że jeśli nie zapłacę, zdejmie dekoracje. Do jutra może być za późno. Nie wpuściłem go do środka. Rozmawialiśmy przy samochodach, pod kamerą należącą do firmy.
Zadzwoniłem do Marty. Odebrała w samochodzie, w drodze do kancelarii. Powiedziała, że jedzie do notariusza, że Kamil podał jej adres, że ma podpisać zgodę na sprzedaż lokalu, który formalnie wciąż należał do niej. Zapytała, czy oddam jej klucze.
Powiedziałem, że klucze są w przedpokoju, że może wziąć, ale że nie dołączę koperty do schowka. O 5:00 rano miałem pełną kartkę i żadnego powodu do zadowolenia. Mój zastępca zajrzał do pokoju i zobaczył kartkę. Grupa służyła do zdjęć dzieci, życzeń i informacji, kto przywiezie ciasto na święta.
Wystarczyłoby wrzucić je do grupy i dopisać, że przyszły zięć dobijał się do moich drzwi z cudzym terminem płatności. Ale tego nie zrobiłem. Kamil wyszedł z bocznego korytarza, zanim dotarliśmy do biura. Uśmiechnął się do pracowników, jakbyśmy spotkali się na zwykłym odbiorze.
Marta upoważniła mnie do ustaleń, nie do podpisywania za zamawiającego. Kierowniczka zaprowadziła mnie najpierw do technika, który poprzedniego dnia pracował przy montażu. Jeśli impreza nie dojdzie do skutku, konstrukcję zdejmę. Była adnotacja, akceptacja klienta do uzupełnienia oraz adres mailowy Kamila.
Zwrot miał trafić nie do mnie ani do Marty, tylko na rachunek jego spółki. Wiem. Marta i Kamil weszli do biura, zanim schowałem kartki. Marta zwróciła się do Kamila.
Pan sam mówił, że pokrywa całość do ustalonego limitu. Limit nie obejmuje rabatu dla twojej firmy. To nie rabat do kieszeni. Kamil spojrzał na nią tak, jakby mówiła w obcym języku.
Wszystko sprowadzasz do tego, kto podpisał, bo podpis mówi, kto ma zapłacić. Wyszliśmy do pustej sali. Marta odwróciła się do niego. To była wiadomość do niego.
Oddała komuś urządzenie, po czym zwróciła się do mnie. Mogłeś zadzwonić do mnie przed anulowaniem. Nie teraz, powiedziałaś, że do poniedziałku trzeba 38 000. Nie mam dostępu do twoich pieniędzy i nie będę go szukał.
Wezwanie do płatności wizowej. Marta wykonała przelew, zanim weszła do pracy. Kierowniczka podeszła do mnie. Podali mi pański numer jako zamawiającego do rozliczenia.
Muszę dziś zdecydować, czy zostawiam konstrukcję do terminu, czy ją zdejmuję. Nie obiecałem natychmiastowej zapłaty, ale podałem godzinę, do której odpowiem. Kierowniczka uprzedziła, że bez decyzji pary do następnego dnia termin zostanie zwolniony. Zadzwoniłem do człowieka, który od roku pytał, czy kiedyś sprzedam maszynę.
Dyrektor wezwał mnie do gabinetu. Pojechałem do biura pośrednika jeszcze tego samego dnia. 20 000 nie wróciło, a nikt nie nabył praw do lokalu. Nie było czasu, rozmowy ani prawa do błędu.
Zadzwoniłem do dawnej przyjaciółki żony. Wróciłem do domu z nazwą własnego błędu. Napisałem do Marty list, nie wiadomość. Wysłałem list mailem i wróciłem do pracy.
Nie zadzwoniłem z tym do Marty. Następnego dnia Marta pojechała do pośrednika sama. Nie mam do niej żadnych praw. Zapytała, czy widziałem saldo do firmy i plan po sprzedaży.
Powiedziałem, że nie dołożę pieniędzy do firmy Kamila. To była najłatwiejsza droga do odzyskania wpływu. Nie wrócę do ciebie, powiedziała. Zapłaciłem bez telefonu do kancelarii.
W dniu konsultacji pojechałem do pracy. Marta weszła do kawiarni sama. Jakie jest saldo do zadłużenia? Do czasu pisemnej decyzji dotychczasowa rata obowiązywała.
Nie podszedł do mnie. Właściciel zgodził się na cenę, ale tylko do piątku. Marta wzięła od niego teczkę, ale nie wsiadła do jego samochodu. Kamil odszedł do samochodu bez pożegnania.
Nie przychodź w piątek do kancelarii, powiedziała. I nie dzwoń do notariusza. Marta zabrała dokumenty i pojechała do domu. Ja wróciłem do pracy.
Ja nie wiem, która trafiła do kancelarii. Możesz też wrócić do niej po zakończeniu umowy najmu. Do mnie napisał: „Może pan zakończyć to jednym przelewem”. Projekt i kredyt należą do jej spraw.
Miałem pozostać bez dostępu do kancelarii i decyzji. Tego dnia miałem założyć ciemny garnitur, odebrać bukiet i prowadzić Martę do samochodu. Zamiast tego zrobiłem kawę i pojechałem do pracy w zwykłej koszuli. Nie chciałem siedzieć w domu, licząc minuty do cudzego podpisu.
Zszedłem, ale nie wprowadziłem go do budynku. Rozmawialiśmy przy samochodach pod kamerą należącą do firmy. Marta jedzie do notariusza. Jeden należał do kredytu Marty, drugi do jego firmy.
To była pokusa dokładnie dopasowana do mojego lęku. Ceną byłaby kolejna wpłata do firmy oraz zgoda na wersję Kamila. Marta wykonała przelew, zanim weszła do pracy. Odebrała w samochodzie już w drodze do kancelarii.
Kamil odwrócił się do mnie. Marta zwróciła się do notariusza i potwierdziła, że nie chce podpisywać aktu. Bez zgody właścicielki nie doszło po prostu do sprzedaży. Kamil popatrzył na mnie, jakby oczekiwał, że teraz zabiorę córkę do samochodu.
Marta poprosiła go o klucze do wynajmowanego wspólnie mieszkania, a potem poprawiła się. Nie wracam też do ciebie. Dekoracje wróciły do magazynu. Po dwóch tygodniach Kamil zadzwonił do mnie.
Kamil odpowiedział tylko zestawieniem sprzętu przeznaczonego do sprzedaży. Marta zachowała wiadomość, ale nie wpisała obiecanego zwrotu do własnego budżetu. Zapytała, czy pożyczę jej samochód do przeprowadzki. Nie dołączyłem koperty do schowka.
W sobotę miałem jechać do córki z kluczem imbusowym, nie rozwiązaniem jej życia. Złóżmy, stół nie musi mieć pochodzenia udokumentowanego do ostatniej śruby. Potem zdecyduję, czy wracam do kawalerki po mamie. To była jej decyzja, nie propozycja do poprawienia.
Zapytałem, czy dokręcić śruby do końca, czy najpierw postawić mebel i sprawdzić ustawienie. Nie żałuję, że nie zapłaciłem Kamilowi za prawo do wykluczenia mnie. Po posiłku wróciliśmy do stołu. Marta przykleiła filc do brakującej podkładki, a ja dokręciłem ramę.
Harmonogram kredytu schowała do szuflady. Marta odniosła narzędzia do przedpokoju. Przy drzwiach powiedziała, że może w kolejną sobotę pojedziemy na cmentarz do matki. Zanim wyszedłem, Marta wróciła do kuchni i jeszcze raz sprawdziła stół.
Spojrzała na mnie, jakby chciała coś dodać, ale tylko skinęła głową. Wyszedłem z mieszkania, zostawiając za sobą zapach kawy i drewna. Wsiadłem do samochodu i przez chwilę trzymałem ręce na kierownicy, zanim przekręciłem kluczyk.
Wiedziałem, że to nie był koniec, ale pierwszy raz od dawna nie czułem potrzeby, żeby cokolwiek naprawiać.