Wieści o nadciągających wojskach sowieckich stawały się coraz bardziej niepokojące. To jednak nie oznaczało, że wszystko wróciło do normy. Alianci byli już na ich tropie. Zamiast tego została przewieziona prosto do szpitala dla jeńców wojennych w Merano.
Co najmniej 300 nazistów trafiło do samej Argentyny. Nie było to nie do pomyślenia. W Tyrolu Południowym naziści otrzymywali listy od księży i udawali się do Rzymu. Do 1951 roku wydano 120 000 dokumentów.
Działalność ta nie ograniczała się tylko do pomocy humanitarnej, ale realizowała także cele ideologiczne i rewizjonistyczne, organizując wiece i składając petycje do władz. Po wojnie Lars uciekł z Niemiec do Włoch, gdzie mieszkał przez 5 lat. W 1950 roku wyemigrował do Argentyny, gdzie kontynuował swoją działalność propagandową. W grupach po pięciu wchodzili do jaskiń.
W przeciwieństwie do innych nie uciekł do Włoch, ale na Łotwę. W 1949 roku uciekł wraz z żoną i dwojgiem dzieci do ekwadorskiego miasta Kito, a później przeniósł się do Chile. Wybrani byli rozbierani do naga, ich głowy golono, zanim wysyłano ich do szpitala, aby Mengele mógł na nich eksperymentować. Gdy dotarła wiadomość, że Hitler nie żyje, Mengele dołączył do jednostki armii niemieckiej, która zmierzała do Bawarii, w amerykańskiej strefie okupacyjnej.
Udało mu się przekroczyć południową granicę do Włoch, lądując w Genui w 1949 roku. W lipcu 1949 roku popłynął do Argentyny, gdzie osiedlił się w mieście Vicente Lopez. Świadomy, że rozgłos może doprowadzić do odkrycia jego nazistowskiej przeszłości i działań wojennych, wyjechał na dłuższą podróż służbową do Paragwaju i otrzymał tam obywatelstwo w 1959 roku pod nazwiskiem Jose Mengele. Amerykanie mieli jednak inne plany i zamiast tego pomogli mu uciec do Boliwii.
Najpierw aresztował pracowników, a potem zaczął łapać każdą osobę, która wchodziła do budynku. Żadna z tych osób nie wróciła do swoich domów, ale zamiast tego zostały wysłane do Bergen Belsen, Sobiboru i Auschwitz. W 1933 roku słynnie poleciał z Łotwy do brytyjskiej kolonii w Gambii. Strzelano do Żydów na ulicach tylko dla zabawy.
Nic dziwnego, że po upadku II Rzeszy dołączył do linii szczurów i uciekł do Ameryki Południowej. Ale w przeciwieństwie do swoich towarzyszy morderców, Cukurs przybył do Brazylii pod swoim własnym nazwiskiem i prawie natychmiast zaczął szukać członków żydowskiej społeczności w kraju. Jeden z tajnych łowców nazistów z Mossadu przekonał Cukursa do podróży do Urugwaju pod pretekstem rozpoczęcia działalności lotniczej. Latem 1965 roku wysłał telegram do Cukursa z Monte Wideo.
Kiedy Cukurs wszedł do budynku, został zaatakowany przez grupę mężczyzn. Dobrze ukrył swoje ślady, uciekając do Argentyny. Następnie podążył trasą klasztorną do Włoch, a stamtąd do Argentyny, gdzie żył wygodnie na przedmieściach Buenos Aires zwanych Olivos. Jego żona i dzieci przybyły do niego wkrótce po jego przyjeździe do Argentyny.
Pewnej niedzieli poszła do bungalowu i zapukała do drzwi. Sylwia zgodziła się, a wkrótce do kobiet dołączył sam Eichman. Zażądał, aby natychmiast opuściła dom, a Eichman odprowadził ją i Klausa do drzwi wejściowych. Zajmę się Sylwią i dopilnuję, żeby bezpiecznie wróciła do domu.
Przywieziony do Izraela na proces. Wysłał ośmioosobowy zespół do Argentyny w kwietniu 1960 roku. W kolejnych latach nieustępliwe dążenie Wizentala do ścigania nazistów przybierało wiele form. Wierzył w pociągnięcie do odpowiedzialności wszystkich sprawców, od strażników obozowych po kolaborantów.
Przez Gras, Merano i Florencję dotarł do Rzymu. Następnie przekazał Stanglowi sfałszowane dokumenty, które pozwoliły nazistowskiemu zbrodniarzowi podróżować do Syrii, gdzie w końcu dołączyła do niego jego rodzina. Z pomocą nazistowskich przyjaciół podążył śladem Stangla i uciekł do Egiptu Gamala Abdel Nasera. Z pomocą Amina Al-Hussejniego, byłego muftiego Jerozolimy i anioła stróża nazistów na całym Bliskim Wschodzie, Bruner uciekł do Syrii, otrzymał wizę pracowniczą i dołączył do kwitnącej sceny nazistowskich handlarzy bronią w Damaszku.
W nieznanym terminie pod koniec 1959 roku Bruner został aresztowany i przewieziony do odosobnionego ośrodka, który był używany do torturowania i przesłuchiwania jeńców wojennych. Do ostatniego tchu. Przez lata doprowadzili do wymierzenia sprawiedliwości tysiącom nazistowskich zbrodniarzy wojennych i kolaborantów.
Spośród nich tylko pięć spraw trafiło do sądu, ponieważ inni zmarli lub uznano ich za niezdolnych do stanięcia przed sądem.