Egzekucja Hermanna Göringa została wyznaczona na 16 października 1946 roku. Tuż przed jej wykonaniem skazany na śmierć marszałek Rzeszy poprosił pastora o udzielenie mu komunii świętej, ale ta nie została mu podana. Warto zauważyć, że inny skazany zbrodniarz wojenny, Hans Frank, otrzymał przed egzekucją rozgrzeszenie i przyjął komunię. Göringowi odmówiono tego samego.
Kilka chwil później Göring napisał list, a następnie udał się do łazienki. Po kilkunastu sekundach wrócił i położył się na swoim łóżku zgodnie z regulaminem. Następnie spojrzał w kierunku drzwi celi i przegryzł ukrywaną w ustach ampułkę z cyjankiem. Strażnicy wtargnęli do celi, ale było już za późno – po kilku sekundach marszałek nie żył.
Pozostaje pytanie, skąd Göring posiadał zakazaną substancję. W pożegnalnym liście twierdził, że miał kilka ampułek i trzymał je nawet podczas procesu w Norymberdze. Śledztwo wskazywało jednak na to, że śmiertelny środek mógł dostarczyć skazanemu jeden z amerykańskich żołnierzy, porucznik Jack Tex Willer. Według doniesień miał to zrobić pod wpływem Göringa oraz w zamian za bliżej nieokreśloną nagrodę.
W 2005 roku pojawiły się nowe ustalenia. Mówiły one, że to Herbert Lee Stivers, żandarm pełniący służbę na sali sądowej, miał podarować Göringowi pióro, w którym ukryta była ampułka z trucizną. Niezależnie od tego, w jaki sposób środek trafił do skazańca, Göring przechytrzył wszystkich – sędziów, psychologów, strażników, a nawet własnych współwięźniów. Choć był sądzony i skazany na śmierć przez powieszenie, uniknął wykonania wyroku w ostatniej chwili.
Marszałek Rzeszy wpisał się tym samym w niechlubną tradycję hitlerowskiej wierchuszki. Wcześniej samobójstwo wybrali Adolf Hitler, Joseph Goebbels i Heinrich Himmler – każdy z nich osobiście zdecydował o swoim losie, odbierając sobie życie, zanim wymiar sprawiedliwości mógł się z nimi rozliczyć.