Patrycja poczuła znajome mrowienie w palcach u stóp, gdy tylko winda z cichym szumem pokonała ostatnie piętro. To było to uczucie, które znała lepiej niż cokolwiek innego – czysty, niczym niezmącony zapach sukcesu. Za chwilę miała go poczuć, dosłownie, w postaci dziesięciu milionów złotych rozłożonych na trzystu metrach kwadratowych luksusu. Prowizja, prawie dwieście tysięcy, już niemal siedziała na jej koncie.
Jej prywatnym rajem był penthouse na czterdziestym piątym piętrze najwyższego wieżowca w mieście. Ogromne, sięgające sufitu okna panoramiczne otulała delikatna mgła, która czyniła z widoku na metropolię nieziemski obraz. Wnętrze pachniało drogią, włoską skórą i polerowanym marmurem. Dziś jedynym tematem rozmowy miał być ten widok i to, kto stanie się jego nowym właścicielem.
Patrycja nie dopuszczała do siebie żadnych scenariuszy, w których coś, cokolwiek, mogło pójść nie tak. Nie w dniu, w którym spełniało się jej największe marzenie o wymarzonym samochodzie i urlopie na egzotycznej wyspie, które zaplanowała już w myślach. Naprzeciwko niej, w samym centrum salonu, stało wymuskane małżeństwo. Tomasz, mężczyzna po pięćdziesiątce w garniturze szytym na miarę, i jego żona, Karolina, młodsza od niego o dobre piętnaście lat, z wydatnym biustem i diamentami, które drażniły każde źdźbło światła.
Patrycja czuła między nimi to napięcie, które zawsze zwiastuje szybkie domknięcie transakcji. Wiedziała, że już są na haczyku. Jak państwo widzą, architekt użył tutaj wyłącznie naturalnego drewna tekowego, sprowadzanego z Azji Południowo-Wschodniej – mówiła słodkim, aksamitnym głosem, sunąc po wypolerowanej posadzce na idealnie wydepilowanych nogach, z gracją baletnicy. Jej obcas cztery cale od podłogi wystukiwał rytm pewności siebie.
To jedyna taka nieruchomość nie tylko w tej części kraju. Prywatny taras, inteligentne zarządzanie mikroklimatem i widok, który każdego dnia przypomina, kto stoi na samym szczycie. Tomasz przytaknął z uznaniem, a Karolina z westchnieniem rozkoszy musnęła dłonią chłodny, szary blat w zabudowanej wyspie kuchennej. Ich oczy błyszczały, rozpalone wizją życia w tym miejscu.
Patrycja widziała to uczucie tysiące razy. Pierwotne, zwierzęce pożądanie. Czuła już w kieszeni zwitek banknotów z prowizją. Brakowało tylko jednego podpisu, który miał paść na wstępnej umowie, leżącej w skórzanej teczce na szklanym stole w salonie.
Nagle, do jej skórnej teczki, a może bardziej do jej idealnego planu, wkradł się niepokojący, cichy skrzyp. Skrzypienie zdecydowanie nie wzbudzające zaufania. Patrycja zmarszczyła brwi, przerywając w pół zdania, i odwróciła głowę w stronę drzwi wejściowych. Przecież przed chwilą zablokowała windę specjalnym kodem, który miała zniszczyć każdą myśl o intruzach.
Ktoś bezczelnie otwierał drzwi do jej świątyni. Jej twarz sztywniała, gdy ujrzał ją w progu. Mężczyzna. Młody, na oko po trzydziestce, ubrany w wyciągniętą, nieświeżą koszulę i zniszczone dżinsy.
Na ramieniu niósł ciężką skórzaną torbę z narzędziami, a na niezgrabnych butach roboczych widniały wyraźne ślady pyłu. Jego czapka z daszkiem była lekko zagięta, a spod niej wymykały się niesforne kosmyki włosów wyglądające na brudne. Patrycji przed oczami stanęła natychmiast wizja serwisu samochodowego na obrzeżach, z którego nic nie powinno wychodzić poza umyte do czysta samochody. Cały komfort zniknął w ułamku sekundy, zastąpiony czystą, palącą wściekłością.
W obecności ludzi, którzy mogli wywrócić jej karierę do góry nogami, do jej wzorowo wypielęgnowanego, idealnego penthouse’u wdarł się brudny żebrak. Jej wyrafinowany obraz pękł, a w żyłach wezbrała gorąca lawa. Przepraszam najmocniej – usłyszała spokojny głos, zanim jeszcze na niego spojrzała. Chłopak zrobił krok do wewnątrz, rozejrzał się uważnym, rzeczowym wzrokiem i powiedział: Chciałem tylko sprawdzić…
Nie zdążył dokończyć. Patrycja ruszyła w jego stronę z prędkością rozpędzonego pociągu. Stukot jej obcasów o marmurową podłogę zabrzmiał jak wyrok. Gdy stanęła tuż przy nim, jego rozpięta tania kurtka zachybotała, a ona poczuła zapach potu i papierosów wmieszany z obcym, chemicznym zapachem.
Co ty tutaj robisz, bezczelny nędzarzu?! – wykrzyczała, a jej głos wibrował ze wstrząsającej czystej furii. Jak w ogóle śmiałeś tu wejść?! Czy ty wiesz, gdzie się znajdujesz?!
Jej twarz wykrzywiła się w grymasie nieskrywanej pogardy, a palec wskazujący wycelowała w jego klatkę piersiową, jednak bez dotykania, jakby miał na sobie zakaźną zarazę. Mężczyzna, zamiast sięgnąć po zemstę, tylko spokojnie na nią spojrzał. W jego oczach nie było skruchy ani strachu. Tylko ciekawość, jakby obserwował interesującego egzotyka w zoo.
Dzień dobry. Przepraszam, jeśli przeszkadzam, ale muszę wykonać szybką kontrolę. Jaką kontrolę? – przerwała mu ostro, nie pozwalając mu dokończyć.
Spójrz na siebie. Brudne buty, zwykła koszula i jakaś obskurna torba. Wyglądasz jak zwykły włamywacz albo żebrak, który urwał się z choinki. Czy ty masz choć odrobinę pojęcia, że przebywasz w przestrzeni wartej dziesięć milionów złotych?
Ludzie twojego pokroju nie mają prawa nawet spoglądać na ten wieżowiec z poziomu chodnika, a ty wchodzisz tu jak do własnej obory. Chłopak otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale jego słowa zostały stłumione przez nikłe, acz wyraźne westchnienie obrzydzenia Patrycji. Chwyciła go za ramię i pchnęła w kierunku wyjścia z taką siłą, na jaką było ją stać, czując jednocześnie zwiększający się obrzydliwy dotyk brudnej szmaty na swoich paznokciach. Masz zniknąć mi z oczu, albo wezwę policję i każę cię aresztować za wtargnięcie i usiłowanie kradzieży!
Wyjdź! Natychmiast! Widzisz te kwoty? To nie zabawa w błocie i nauka, jak grzebać w narzędziach!
Twoja obecność tutaj obniża wartość tej nieruchomości! Wykrzyczała to ostatnie zdanie w jego zszokowaną nieruchomą twarz, po czym wykonała ruch, jakby szczypał ją organiczny śmieć i otrzepała się z fragmentu rękawa, gdzie ledwo musnęła jego koszulę. W jego oczach błysnęła krótka, trudna do rozszyfrowania myśl. Przez ułamek sekundy na jego twarzy odmalowało się coś na kształt rozczarowania, ale tylko na ułamek, po czym wrócił do stanu kamiennej, beznamiętnej uwagi i wykonał krok do tyłu.
Zanim jednak całkowicie zniknął, powiedział cicho, ale wyraźnie:
Przepraszam za kłopot, oczywiście, że jestem zwykłym żebrakiem. – Jego wzrok na chwilę złapał spojrzenie Patrycji, a jego kąciki ust drgnęły z tłumionego rozbawienia, które zwykle pojawia się, gdy ktoś wie coś, czego my nie wiemy. – Chciałem tylko, kurczę, dokończyć swój obchód. Dziwne sformułowanie.
Patrycja nie miała czasu tego roztrząsać. Poczuła, jak jej policzki płoną w obecności czwórki osłupiałych oczu uwięzionych w milczeniu. Na nieszczęśliwych świadków gapił się na nią konsternacja. Odwróciła się do nich, starając się przywrócić na ustach cały ciepły, profesjonalny uśmiech, choć w gardle zaschniętej wściekłości.
Muszą państwo przeprosić, moja wina. Te nowe osiedla mają problem z menelowaniem i dziwnym elementem. Przejdźmy jednak dalej, jak państwo widzą w salonie po prawej stronie dodatkowy pokój fonetyczny, biuro… Nie zdążyła skończyć zdania.
W drzwiach windy rozległ się charakterystyczny dźwięk przybycia na piętro. Patrycja zamarła. Serce wpadło jej do żołądka. Przecież winda była zakodowana na to piętro.
Jej kod. Tylko jej. Tymczasem zjeżdżające w dół drzwi kabiny ukazały jej widok, od którego załamało się całe elegancko skonstruowane gniazdo jej myśli. Po drugiej stronie, w idealnie skrojonym garniturze, z wyczuwalną gracją posiadacza, stał nikt inny jak Daniel, prezes całej agencji nieruchomości i jej bezpośredni, bezwzględny szef.
Mężczyzna w średnim wieku, z szybszym krokiem niż zazwyczaj i czerwoną plamą na szyi, która zawsze pojawiała się, gdy tracił cierpliwość. A obok niego, z chłodną obojętnością wymierzającą dłuższe kroki, kroczył… Tomasz. Jeden z klientów.
Patrycja poczuła, jak wściekła krew błyskawicznie uderza jej do głowy, a na szyi występują czerwone plamy złości. Widok, który zobaczyła, zmroził jej krew w żyłach. Wszystko jedno. Proszę, oto on.
– głos prezesa zabrzmiał równie oschle co profesjonalnie, gdy przedstawiał jej Tomasza. Jak ci poszło z prezentacją na obrzeżach, prawda? Miałem nadzieję, że zrobisz dobre wrażenie na małżeństwie… – rzucił w stronę Patrycji, a potem przeniósł wzrok na stojącego za nią mężczyznę, po czym przedstawił go, cedząc każde słowo: – Ale widzę, że nadal jesteś tak samo zamknięta w sobie, żeby się uczyć nowych rzeczy.
Ta transakcja prowadzi Tomasz, który jest najlepszym agentem w regionie, i będzie nadzorował wszystko od początku do końca. Ledwo docierały do niej te słowa. Patrzyła to na prezesa, to na mężczyznę w dżinsach, który stał z boku, teraz z czapką zdjętą w dłoni, przyglądając się reakcji wszystkich z lekkim uśmieszkiem, który rozumiał wszystko. Zdezorientowana Patrycja przenosiła wzrok to na jednego, to na drugiego, czując, jak jej idealna sprzedaż wymyka się z rąk.
Tomasz uniósł lekko brwi i wykonał krok w jej stronę. Zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, ona, zawsze pyszna i wyniosła, usłyszała własny, nienaturalnie wysoki głos: Ma pani rację. Bardzo mi przykro, że zrobiłem tę przykrość. To niedopuszczalne.
Dotarło do niej, do jakiej strony świata zawędrowała i przed kim właśnie się pogrążyła. Patrycja zacisnęła palce na swojej torebce tak mocno, że paznokcie wbiły się w skórzane wnętrze. Powietrze w pomieszczeniu stało się gęste od napięcia. Jej jasno zaplanowany happy end właśnie zmieniał się w fatamorganę.
Musiała jakoś wybrnąć z tej niezręcznej sytuacji. Panie prezesie, to nie to… Ja nie mogę nawet mówić. On nie ma tu wstępu, to nieporozumienie, jakiś obcy…
– zaczęła, śmiejąc się histerycznie, desperacko pławiąc się w ostatnich iskierkach nadziei. Inspektor. – przerwał jej oschle prezes. Młody człowiek jest technikiem z przeglądu, przysłała go administracja, by sprawdził instalację.
Kontrola. Prawda, Panie Kowalski? – dodał, spoglądając z naciskiem na mężczyznę w roboczym ubraniu. Twarz Patrycji zrobiła się biała jak ściana.
Z gardła wyrwało jej się nieskładne: Kotr… Stróża, inspektor? – wykrztusiła, a jej wzrok ślizgał się po jego odprasowanej, brudnej koszuli i czapce, aż w końcu dobiegła do niej ta jedna, paląca myśl, że wszystko to, co przed chwilą wykrzyczała, słyszał nie żaden zabłąkany obdartus, ale służbowo, z korporacyjnym, beznamiętnym uśmiechem – pracownik, syn właściciela całego deweloperskiego imperium. Nie odpowiedział wprost.
Wzruszył ramionami, sięgnął do kieszeni spodni i wyciągnął służbową, imienną legitymację. Na plastikowej, jasnozielonej karcie widniało logo firmy deweloperskiej „Nowe Horyzonty”, a pod nim zdjęcie i nazwisko: „Adam Borecki. Kierownik projektu. Patrycja.
– głos Tomasza, jej nowego przełożonego, brzmiał jak kubeł zimnej wody. Mogłabyś chyba przeprosić pana kierownika? Bo czuliśmy się tutaj, delikatnie mówiąc, jak intruzi. Obróciła się do nich gwałtownie.
Jej wzrok padał to na uśmiechniętą, zadowoloną twarz Daniela, który obejmował ramieniem kierownika Boreckiego, to na jej niedoszłych klientów, Tomasza i Karolinę, którzy wymieniali spojrzenia, wyraźnie zdegustowani całym przedstawieniem. Nie były to już spojrzenia pożądania, tylko czystej, lodowatej pogardy. Pro… przepraszam.
Ja… nie zrozumiałam. – wyjąkała, czując, jak jej schludny kok zaczyna się rozlatywać. Myślałam, że…
to po prostu standard, przecież wiem, że moja prezentacja… – urwała, bo cisza w pomieszczeniu zgniotła jej wszystkie naczelne i najbardziej chwytliwe słowa. Zrozumiała w końcu całą absurdalną oczywistość sytuacji. Spojrzała na Adama, który patrzył na nią ze spokojną, zimną obojętnością kogoś, kogo już nie obchodziło.
Nie odwzajemniał jej błagalnych spojrzeń. I wtedy zrozumiała. Zresztą już wszystko wyjaśnione, może i dobrze, że tak wyszło. – Daniel przerwał, nie dając jej dojść do głosu, zwracając się do całego zgromadzonego towarzystwa.
Widzicie, panie i panowie, dokładnie o to chodzi w tej firmie. Każdy detal jest kontrolowany, ale przede wszystkim liczy się kultura osobista i szacunek do drugiego człowieka. Pan kierownik projektu przyjechał, żeby sprawdzić poprawność instalacji po tuningu wentylacji, zanim przekażemy państwu klucze – wyjaśnił z naciskiem, spoglądając na Adama. I oboje zgodzimy się chyba państwo, że jest w tym samym stopniu istotny co szacunek do potencjalnych nabywców.
Serce waliło jej tak szybko, że bała się, że zemdleje. Rzuciła okiem na Karolinę, która właśnie rozglądała się po apartamencie, ale już nie z zachwytem, tylko jakby widziała śmiercionośny fetor. Tomasz, młody mężczyzna z rozbawieniem w kącikach ust, podszedł do stołu i zabrał skórzaną teczkę z umową. Szkoda by było.
Przepraszamy za całe zamieszanie, pani Patrycjo. Jednak moja żona i ja uważamy, że może to nie jest ten kierunek, który chcieliśmy obrać. – powiedział Tomasz spokojnie, spoglądając na żonę. Tak, przemyśleliśmy to w trakcie waszych…
przepychanek. – powiedziała Karolina, a jej głos był czystą kpiną. To jest w świetnym stanie, ale ta aura w nim… okropnie odstręczająca.
My tu wracamy. Pomysł do wzięcia pod uwagę, ale jednak nie. Do widzenia. Zanim ktokolwiek zdążył się sprzeciwić, wzięła męża pod rękę i skierowała się, ostentacyjnie omijając Patrycję, która stała nieruchomo, jak wryta w podłogę.
Prezes rzucił jej zimne, porozumiewawcze spojrzenie i podążył za klientami, rzucając w przelocie. Zapraszam do mojego biura, panie kierowniku. Ustalimy kwestie formalne. A pani, Patrycjo, od jutra może się nie pokazywać w biurze.
Przez miesiąc. Gdy drzwi windy zamknęły się z cichym westchnieniem, Patrycja została sama, w tym wymarzonym penthousie, który właśnie utraciła. Nie straciła jedynie klientów. Straciła pracę, prestiż i jakiekolwiek złudzenia.
Jej wzrok powędrował w dół, na swoje buty. Wyglądały teraz na tańsze. Potem na ramię. miejsce, w którym przed godziną dotknął jej obcy mężczyzna, przerażał teraz jak piętno.
Z okna na tysięczne miasto opadła właśnie mgła, zasłaniając wszystko. Patrycja opadła na marmurową ławę. Czuła pod palcami zimno prawdy. Piękna, wystawiona na próbę elegancja.
Czuła ją doskonale: skończyła ze swoim wielkim finałem, bo zapomniała, że w tym penthousie o wartości 10 milionów liczy się nie widok z tarasu, ale człowiek, który umie przez nie patrzeć. W oddali, za zamkniętą szybą, migotały światła miasta. Już dla niej nie istniała. Nie miał jej tutaj czego szukać w tym blasku.
Prawda zabolała jak obcasy, które wbiła w ziemię. To nie apartament definiował królową. Ona musiała nim być.
A ona była zwykłą, bezradną przegraną, która swój los przypieczętowała w czterdzieści sekund wybuchu pychy.