Kolacja miała być wyjątkowa. Wróciłam do domu około osiemnastej i już w progu poczułam zapach pieczonej ryby i ziół, które Mateusz tak często używał w kuchni. To była nasza mała rocznica, coś, co miało nas do siebie zbliżyć po ostatnich trudnych tygodniach. Weszłam do sypialni i wyciągnęłam z szafy ciemnoniebieską sukienkę, tę, którą Mateusz zawsze uwielbiał.
Kiedy wyszłam do salonu, on już stał przy stole, zapalając niskie świece. Na blacie czekały dwie butelki wina, a on właśnie otwierał jedną z nich, tą droższą, którą trzymaliśmy na wyjątkowe okazje. Westchnęłam cicho, podchodząc do niego. Kiedy mnie zobaczył, uśmiechnął się, a jego wzrok złagodniał.
Nalał wino do dwóch kieliszków, stawiając mój przede mną, a swój naprzeciwko. Podniósł swój do góry, a ja zrobiłam to samo. Stuknęliśmy się szkłem, dźwięk niósł się w cichym pokoju. Podniosłam kieliszek do ust, ale wtedy, zamiast napić się wina, zatrzymałam się.
Coś znajomego, dziwnie słodkiego, a jednocześnie gorzkiego zaświszczało w moim nosie. To nie był zwykły bukiet tego wina, znałam je dobrze. Coś było nie tak. Zmrużyłam oczy, ponownie unosząc kieliszek do nosa.
Mateusz zmarszczył brwi, widząc moje wahanie. Coś nie tak? – zapytał cicho. Nie wiem.
– powiedziałam, wciąż wąchając. – To wino, wydaje mi się, że ma inny zapach. Uniósł swój kieliszek i powąchał. Przez chwilę milczał.
Potem pokręcił głową. Po co miałbym coś czuć? Może butelka była przechowywana w złych warunkach. Ale ja wiedziałam.
To było coś więcej. Coś chemicznego, ostrego i słodkawego zarazem. Moje serce zaczęło mocniej bić. Co jeśli ktoś coś do tego kieliszka włożył?
Co jeśli ktoś chciał mnie otruć? Roześmiałam się nerwowo, próbując rozładować napięcie, ale śmiech nie zabrzmiał przekonująco. Mateusz, wciąż patrząc na mnie, podniósł mój kieliszek, ten, który właśnie postawiłam na stole, i uniósł go do ust. Nie!
– krzyknęłam, zrywając się z krzesła. Rzuciłam się w jego stronę, ale było już za późno. Cofnął się zaskoczony, a wtedy ja wyszarpnęłam mu kieliszek z ręki. Wino wylało się na obrus, ale ja tego nie widziałam.
Widziałam tylko jego osłupiałą twarz. Jego źrenice nagle się rozszerzyły, a on chwycił się za brzuch. Oddychaj, powiedziałam do siebie, to nic, zaraz ci przejdzie. Ale on upadł na kolana, a potem osunął się na bok.
Z jego ust wydobył się pojedynczy, zdławiony jęk, zanim zamknął oczy. Dzień później stałam w szpitalnym korytarzu, patrząc przez szybę na salę intensywnej terapii, gdzie leżał Mateusz. Był podłączony do kroplówek, owinięty kablami, które podtrzymywały go przy życiu. Lekarz, wysoki mężczyzna o poważnych oczach, podszedł do mnie i powiedział, że wykryli w jego organizmie barbiturany, konkretnie fentanyl i inną substancję, która mogła prowadzić do zatrzymania akcji serca.
Dostał dawkę, która dla słabszego organizmu byłaby śmiertelna. Przeżyje, ale wszystko zależało od tego, jak szybko jego ciało się oczyści. Kto mógł to zrobić? zapytałam, gdy wróciłam do domu tej nocy, ale oczywiście nie było nikogo, kto by mi odpowiedział.
Stałam w kuchni, trzymając w rękach tę zawiniętą w folię butelkę wina, którą chwyciłam, zanim policja przyjechała do szpitala. Była to ostatnia sztuka z tamtej partii, którą Mateusz kupił dwa tygodnie temu. Wyjęłam korek i powąchałam. Ten sam dziwny, ostry zapach.
Podniosłam butelkę do światła. Kolor wina wydawał się zupełnie normalny, ale na dnie, tuż przy szyjce, zauważyłam ledwo widoczny, biały osad. Ktoś musiał go otworzyć wcześniej, zanim Mateusz przyniósł go do domu. Ktoś, kto miał dostęp do naszego mieszkania.
Następnego ranka wzięłam taksówkę na komisariat. Komisarz Nowak przyjął mnie w swoim biurze. Włączył dyktafon i poprosił, żebym opowiedziała wszystko od początku. Mówiłam o tym wieczorze, o kieliszkach, o tym, że Mateusz nie pił z mojego kieliszka, bo to on pierwszy się napił, o tym, że nic nie jadłam przed kolacją, żeby zachować apetyt.
Mówiłam o tym, że ktoś, kto był w naszym domu, mógł dodać coś do butelki lub do kieliszka, zanim usiedliśmy do stołu. Komisarz zanotował coś w kartkach. Czy ktoś poza panią i mężem ma klucze do mieszkania? – zapytał, podnosząc wzrok.
Pokręciłam głową. Potem zawahałam się. Tylko moja młodsza siostra Adrianna, ale to niemożliwe. Ona nie ma powodu, żeby coś takiego zrobić.
Wieczorem, gdy wróciłam do domu, nie mogłam usiedzieć w miejscu. W końcu postanowiłam działać. Wzięłam torbę, wyjęłam z niej plastikowe rękawiczki, które kupiłam w drodze, i zaczęłam przeszukiwać szafki. Nic nie znalazłam w spiżarni, ale w gabinecie Mateusza, w szufladzie biurka, pod stertą rachunków, leżała nieźle ukryta paczka tabletek nasennych.
Fiolka była na wpół pusta. Dziwne. On nigdy nie brał tabletek nasennych. Zerknęłam na wizytówkę psychiatry, którą znalazłam przy telefonie.
Była zapisana na odwrocie paragonu. Pogotowie ratunkowe, numer telefonu do gabinetu. Zanim zdążyłam cokolwiek zrobić, usłyszałam dźwięk otwieranych drzwi wejściowych. To była Adrianna.
Weszła do przedpokoju i stanęła jak wryta, widząc mnie przy biurku. Co ty robisz? zapytała, a jej głos był zupełnie spokojny. Co ty tu robisz?
odpowiedziałam, chowając fiolkę do kieszeni. Masz go odwiedzić? – powiedziałam. – W szpitalu.
Myślałam, że jesteś u niego. Nie. Właśnie wracam z pracy. – powiedziała, odwracając wzrok.
Było coś w tym ukośnym spojrzeniu, coś, co sprawiło, że moje ciało zamarło. Następnego dnia zadzwoniłam do komisarza Nowaka i powiedziałam mu o fiolce leków nasennych, o tym, że znalazłam też wizytówkę psychiatry, ale on sam w szpitalu, niewiele mi pomógł. Powiedziałam mu, że Adranna miała dostęp do leków, bo pracuje w aptece. Zamilkł na chwilę.
Proszę pani, czy wie pani, czy siostra znała pani męża lepiej, niż pani sądzi? Wieczorem spotkałam się z panem Adamem, dawnym kolegą z pracy, a przed nim z komisarz Sylwią, młodą policjantką, do której miałam zaufanie. Usiadłyśmy przy stoliku w kawiarni Łazienkowskich, gdzie to spotkanie wydawało się naturalne, bo w pobliżu nikogo nie było. Powiedziałam jej o moich podejrzeniach, o tym, że Adrianna kłamie, że to ona była u nas tydzień wcześniej, że widziałam jej samochód na nagraniu z monitoringu, zanim jeszcze wieczorem przyjechałam.
Sylwia słuchała uważnie. To nie wszystko. – powiedziałam. – Myślę, że to ona podała mu truciznę.
Mówiąc “jemu”, miałam na myśli Mateuszowi, ale w mojej głowie wszystkie strzępki zaczynały się układać w całość. Byłam pewna, że Adrianna czuje coś do niego, że widziała naszą sielankę jako zagrożenie. Ale morderstwo? To wydawało mi się absurdalne.
Pani komisarz pokręciła głową. Proszę pani, z mojego doświadczenia wynika, że nawet ludzie, których znamy, potrafią zrobić rzeczy, które są poza naszą wyobraźnią. Depresja, załamanie emocjonalne, obsesja, to wszystko może kogoś doprowadzić do desperacji. Ale próbowałem małżeństwa, to nie jest prosta sytuacja.
Nagle coś sobie przypomniałam. Tydzień przed wypadkiem Adrianna przyszła do nas na kolację. Była lekko spięta. Kiedy wspomniałam o naszych planach spędzenia rocznicy w Gdańsku, zauważyłam, że zacisnęła palce na widelcu.
To było tak subtelne, że przegapiłabym to, gdybym nie spojrzała w jej stronę w odpowiednim momencie. Czuła coś do Mateusza. Głęboko ukryte, być może nawet przed samą sobą, ale to było. Wróciłam do domu tego wieczoru wyczerpana.
Wzięłam prysznic i stałam pod prysznicem, pozwalając, by gorąca woda spływała po moich ramionach. W głowie wciąż tłukły się te same pytania: dlaczego to zrobiła? Gdzie zdobyła truciznę? Dlaczego jego kieliszek a nie mój?
Nagle zrozumiałam to z przerażającą jasnością. To nie była pomyłka. To było celowe. Adrianna wiedziała, że Mateusz czasem nalewa wino dla nas obojga, że to on stoi przy kuchennym blacie, przygotowując talerze, zanim przyniesie kieliszki na stół.
Wiedziała, że jeśli dodam coś do butelki, którą on będzie nalewał, to ja wypiję to pierwsza. Ale tego dnia czułam inne wino. To on, Mateusz, pierwszy podniósł kieliszek do ust, bo ja się zawahałam, zwęszyłam to oszustwo. A on wypił za mnie.
Nie mogłam spać. Przy każdym dźwięku, każdym skrzypnięciu podłogi moje ciało zatykało się strachem. O świcie wstałam. Na kuchennym stole leżała notatka od Adrianny, napisana odręcznie, jakby zapomniana lub specjalnie zostawiona: “Widzę, że wyzdrowiałeś.
Ale pamiętaj, że to mogło skończyć się inaczej. Może jeszcze się zobaczymy. ”
Trzęsącymi się rękami wzięłam telefon i zadzwoniłam do komisarza. Tydzień później, gdy Mateusz wracał do zdrowia, a ja wpatrywałam się w widok za oknem, komisarz Sylwia zaprowadziła mnie do biura.
Na nagraniu z monitoringu z dnia jego wypadku, o godzinie 14:00, widziałam kobietę w ciemnym płaszczu i chustce wchodzącą do budynku moją kartą dostępu, którą rzekomo zgubiłam. Ona podniosła głowę, gdy przechodziła pod kamerą. To była Adrianna. Miała mój klucz.
Weszła do mieszkania godzinę przed moim powrotem, wyjęła z kieszeni małą fiolkę, dodała zawartość do butelki, a potem postawiła ją z powrotem na półce w barku. Kiedy policja weszła do jej mieszkania, siedziała przy stole, wpatrzona w ścianę. Nie stawiała oporu. W jej kieszeni, w torebce, znaleziono buteleczkę z tym samym środkiem uspokajającym, który wykryto we krwi Mateusza.
Była gotowa. Przyznała się do wszystkiego, mówiąc, że to nie była zaplanowana zemsta na nim. To był cios wymierzony we mnie. Chciała, żebym to ja cierpiała, żebym wiedziała, jak to jest stracić kogoś, kogo się kocha, w cierpieniu.
Bo gdy on umrze, ja będę czuła jego utratę każdego dnia. Sędzia skazał ją na dwanaście lat więzienia za usiłowanie zabójstwa. Moja siostra. Stałam w oknie mojej sypialni, patrząc na miasto o zmierzchu.
Mateusz podszedł do mnie od tyłu i objął mnie ramionami. Przytuliłam się do niego mocno, czując bicie jego serca. Nic nie mówił. Ja też nic nie mówiłam.
W końcu powiedziałam, że to koniec, że musimy zacząć od nowa, z dala od tego wszystko. Zgodził się. Zamieszkaliśmy w nowym mieszkaniu na obrzeżach miasta. Chodził na terapię, ja – na terapię par.
Uczyliśmy się od nowa patrzeć sobie w oczy bez oskarżeń. Czasami w nocy budziłam się zlana potem, wciąż czując ten kieliszek w dłoni, wciąż widząc, jak podnosi go do ust. On zawsze wyciągał wtedy rękę i głaskał mnie po włosach. Wiedziałam, że nigdy nie zapomnę.
Ale przynajmniej uczyliśmy się żyć z tą pamięcią razem.