Gdy hitlerowskie Niemcy upadały w maju 1945 roku, w ruinach miast pozostały miliony nastolatków, które przez ostatnie lata służyły reżimowi. Ci, którzy jeszcze nie zostali wcieleni do linii frontu, należeli do struktur, które miały wychować ich na żołnierzy Rzeszy. Przed nimi stała pustka, a pytanie o ich dalsze losy po wojnie pozostało otwarte. Zanim jednak nazistowska machina wojenna pochłonęła ich całkowicie, Hitlerjugend przeszła długą drogę od małej organizacji do masowego ruchu.
Założona w 1926 roku, na początku lat trzydziestych liczyła mniej niż 100 tysięcy członków. W ciągu zaledwie dekady, pod kierownictwem Reichsjugendführera Baldur von Schiracha, mianowanego w 1931 roku, organizacja rozrosła się do rozmiarów obejmujących niemal całą niemiecką młodzież. Dla nazistów to właśnie młodzież stanowiła fundament przyszłego państwa, a jej zadaniem było ukształtowanie jej na obraz i podobieństwo Führera. W grudniu 1936 roku ustawa o Hitlerjugend uczyniła członkostwo obowiązkiem obywatelskim dla wszystkich aryjskich chłopców i dziewcząt w wieku od 10 do 18 lat.
Trzy lata później, w marcu 1939 roku, rozporządzenie o służbie młodzieży uczyniło udział przymusowym z mocy prawa. Każde dziecko miało być szkolone fizycznie, politycznie i ideologicznie, aby służyć Rzeszy. Struktura ta była podzielona według wieku i płci. Chłopcy w wieku od 10 do 14 lat wstępowali do Deutsches Jungvolk, gdzie uczyli się podstawowej musztry, biwakowania i pieśni nacjonalistycznych.
Po ukończeniu 14 lat przechodzili do Hitlerjugend, która kładła nacisk na wytrzymałość, strzelanie i posłuszeństwo. Dziewczęta natomiast wstępowały do Bund Deutscher Mädel, Związku Niemieckich Dziewcząt, gdzie uczono ich prowadzenia domu, pielęgniarstwa i sprawności fizycznej. Cotygodniowe spotkania, marsze i weekendowe obozy zacierały granice między dzieciństwem a zmilitaryzowaną lojalnością. Gdy 1 września 1939 roku wybuchła wojna, Hitlerjugend przeszła od przygotowań do bezpośredniego udziału w działaniach.
Nastolatkowie służyli jako gońcy alarmów przeciwlotniczych, obserwatorzy pożarów i pomocnicy artylerii przeciwlotniczej. W 1943 roku, gdy straty Niemiec rosły, starsi chłopcy szkolili się w jednostkach takich jak Flakhelfer, Hasgoflieger i Hasgomaran, które bezpośrednio zasilały Wehrmacht i Waffen-SS. Tysiące wcielono do Volkssturmu, ostatniej niemieckiej milicji, a niektórzy z nich walczyli zaciekle, jak 12. Dywizja Pancerna SS.
Los tych młodych ludzi był różny. Niektórzy zginęli na froncie, inni trafili do niewoli alianckiej lub sowieckiej. Po zakończeniu wojny, gdy mocarstwa alianckie zdały sobie sprawę ze stopnia indoktrynacji niemieckich dzieci, szybko przystąpiły do likwidacji wszelkich śladów tej organizacji. Dyrektywy alianckiego zarządu wojskowego nakazały zamknięcie wszystkich nazistowskich organizacji młodzieżowych i zachęcały do tworzenia nowych, pod kontrolą kościołów lub instytucji obywatelskich.
Nauczyciele, duchowni oraz amerykańscy i brytyjscy oficerowie do spraw młodzieży organizowali letnie obozy i grupy dyskusyjne, które miały zastąpić pieśni marszowe otwartą debatą. W procesach norymberskich Baldur von Schirach, który stał na czele Hitlerjugend od 1931 do 1940 roku, został oskarżony o zbrodnię przeciwko ludzkości za szerzenie ideologii nazistowskiej i deportację Żydów z Wiednia jako gauleiter. W maju 1949 roku skazano go na trzy lata i trzy miesiące za przynależność do organizacji przestępczej, lecz wkrótce potem został zwolniony, twierdząc, że zerwał z nazizmem. Wielu byłych członków Hitlerjugend przyznawało się do chwil dumy z koleżeństwa i przygód młodości, po których następowało dożywotnie poczucie winy za to, czemu służyła ta lojalność.
Uczestniczyli w wywiadach, opisując, jak poczucie winy, milczenie i dyscyplina przenosiły się do ich powojennego życia.