Kiedy wojska alianckie zajmowały Berlin, a III Rzesza rozpadała się w gruzach, żony nazistowskich przywódców podejmowały dramatyczne decyzje. Część wybrała śmierć u boku mężów, inne próbowały uciekać w przebraniu, a niektóre przeżyły, do końca zaprzeczając jakiejkolwiek odpowiedzialności. To one dzieliły świat nazistowskiej władzy, mieszkały w domach sąsiadujących z obozami i korzystały z dóbr zagrabionych ofiarom. Najbardziej wstrząsająca jest historia Magdy Goebbels.
1 maja 1945 roku, w bunkrze pod kancelarią Rzeszy, podała swoim sześciorgu dzieciom morfinę, a następnie zmiażdżyła w ich ustach kapsułki z cyjankiem. Dzieci miały od 4 do 12 lat. Decyzję podjęła po rozmowie z Hitlerem, wyrażając pragnienie śmierci całej rodziny jako „kompletnej rodziny narodowosocjalistycznej”. Według świadków, starsze dziewczynki zaczęły podejrzewać, co się stanie, gdy matka kazała im ubrać się w najlepsze stroje i pozostać w wewnętrznym pokoju.
Magda nie była przypadkową kobietą u boku władzy. Rozwiedziona z zamożnym przemysłowcem Günterem Quandtem, w nazizmie znalazła osobistą religię. Do partii wstąpiła w 1930 roku, a poznała Josefa Goebbelsa na spotkaniu w Berlinie, gdzie opisał ją w dzienniku jako kobietę o charakterze starożytnych Rzymianek. Zaręczyny osobiście zatwierdził Hitler, sugerując, by małżeństwo symbolizowało idealne połączenie polityki partii i aryjskiego modelu rodziny.
Został ojcem chrzestnym ich ślubu. Willa Goebbelsów stała się centrum towarzyskim elity nazistowskiej, a Magda była postrzegana jako wzorowa gospodyni reżimu. Wśród gości bywali Albert Speer, Heinrich Himmler i Martin Bormann. Podczas wojny, gdy miliony ginęły w obozach, Magda kształciła się na pielęgniarkę Czerwonego Krzyża, choć problemy z sercem ograniczały jej działalność.
Korzystała z luksusów, w tym z samochodu należącego niegdyś do prezydenta Hindenburga, a w jej domu pracowali francuscy jeńcy wybrani przez SS. Gdy Armia Czerwona weszła do Berlina, rodzina Goebbelsów przeniosła się do bunkra. Wieczorem 30 kwietnia 1945 roku spotkali się po raz ostatni z Hitlerem i Ewą Braun. Następnego dnia, po zamordowaniu dzieci, Magda i Joseph wyszli do ogrodu kancelarii, gdzie popełnili samobójstwo.
Ich ciała spalono, a zwęglone szczątki odnaleźli Sowieci. Zostały potajemnie pochowane, a w 1970 roku KGB dokonało ich ekshumacji i ostatecznego zniszczenia. W listach, które zostawiła, Magda z zimną krwią tłumaczyła swoją decyzję. Nie prosiła o przebaczenie, nie wyrażała wątpliwości.
Dla niej zabicie dzieci było aktem najwyższej miłości, ratunkiem przed światem niegodnym aryjskiej czystości. W liście do matki napisała, że nie może pozwolić dzieciom żyć w tym, co nadejdzie, ponieważ nie wiedziałyby, kim są. Inną historią jest los Ewy Braun, która przez ponad dekadę była najlepiej strzeżonym sekretem Rzeszy. Nie figurowała na żadnych oficjalnych listach, a jej obecność celowo pomijano w relacjach protokolarnych.
Poznała Hitlera w 1930 roku, mając 17 lat, pracując jako asystentka w studiu fotograficznym Heinricha Hoffmanna. Od początku związek był naznaczony kontrolą i izolacją, a Ewa podpisała umowę o poufności zarządzaną przez Martina Bormanna. Wcześniej Hitler utrzymywał toksyczny związek ze swoją bratanicą Geli Raubal, którą kontrolował w każdym aspekcie życia. We wrześniu 1931 roku Geli zastrzeliła się z pistoletu, który jej dał.
Śledztwo zamknięto w niecałe 48 godzin. Po jej śmierci Hitler mógł rozwijać związek z Ewą na tych samych zasadach. Dostęp do Berghof uzyskała dopiero po weryfikacji przez SS, a przydzielono jej osobną sypialnię dla zachowania moralnego wizerunku führera. Samotność doprowadziła Ewę do prób samobójczych.
W 1932 roku strzeliła sobie w szyję, a kula otarła się o tętnicę. Później przedawkowała środki nasenne. Oba epizody leczył osobisty lekarz Hitlera, Theodor Morell. Próby działały tymczasowo – Hitler odpowiadał uczuciem i prezentami, ale nie zmieniał struktury związku.
Ewa otrzymała luksusy: mercedesa, skonfiskowaną biżuterię i mieszkanie, ale wszystkim zarządzała partia. Gdy Berlin był oblężony, 29 kwietnia 1945 roku Ewa w końcu poślubiła Hitlera. Ceremonia odbyła się w bunkrze, świadkami byli Goebbels i Bormann. Miała 33 lata, a uznanie przyszło jako pożegnanie.
Odrzuciła oferty ucieczki, oświadczając, że woli umrzeć u jego boku. 30 kwietnia połknęła cyjanek, a Hitler strzelił sobie w głowę. Ich ciała spalono w ogrodzie kancelarii, a tożsamość Ewy potwierdzono dopiero w 1968 roku dzięki analizom dentystycznym. Szczątki zniszczono w 1970 roku.
Lina Heydrich, wdowa po architekcie „ostatecznego rozwiązania”, wybrała inną drogę. Po śmierci Reinharda Heydricha w 1942 roku nie wycofała się w żałobę, lecz stała się jego najzagorzalszą obrończynią. Nazizm przyjęła już w wieku 19 lat, a jej antysemityzm wynikał z rodzinnej edukacji. Poznała Heydricha w 1930 roku i to ona pchnęła go do kariery po tym, jak wyrzucono go z marynarki.
Używając rodzinnych koneksji, doprowadziła do jego spotkania z Himmlerem. Po wojnie Lina odrzucała odpowiedzialność męża za masowe zbrodnie, mimo dowodów wskazujących go jako organizatora konferencji w Wannsee. Czechosłowacja skazała ją zaocznie na dożywocie, ale nigdy nie została wydana. W Niemczech wygrała proces o przywrócenie emerytury wdowiej i w 1959 roku otrzymała płatności z mocą wsteczną.
W 1976 roku opublikowała wspomnienia „Życie ze zbrodniarzem wojennym”, w których przedstawiała męża jako źle zinterpretowanego urzędnika. Nigdy nie wyraziła skruchy. Zmarła w 1985 roku. Gerda Bormann ucieleśniała fanatyzm w najczystszej formie.
Córka sędziego Waltera Bucha, dorastała w ideologii nazistowskiej. Poślubiła Martina Bormanna w 1929 roku, a ich związek był sojuszem ideologicznym. Mieli dziesięcioro dzieci, wychowywanych według ścisłych zasad rasowych. Jedno z nich nazwano Adolf na cześć Hitlera.
Gdy Rzesza upadała, Gerda uciekła w przebraniu dyrektorki domu dziecka, a dzieci udawały sieroty. Udała się do Tyrolu Południowego. Tam zdiagnozowano u niej raka jajników w stadium terminalnym. Brytyjczycy znaleźli ją w Merano, gdzie operowano ją bezskutecznie.
Podczas agonii nawróciła się na katolicyzm, ale kapłan, który udzielił jej sakramentów, zeznał, że nie wyraziła żadnej skruchy. Zmarła 23 marca 1946 roku. Jej mąż zniknął po upadku Berlina, a jego los pozostawał nieznany przez dekady. Dopiero w 1972 roku znaleziono szczątki, które badania genetyczne potwierdziły jako należące do Bormanna – zmarł po zażyciu trucizny podczas próby ucieczki.
Margarete Himmler reprezentowała cichą legitymizację terroru. Pielęgniarka z czasów I wojny światowej, w 1928 roku wyszła za mąż za Heinricha Himmlera. Ich związek był strategiczny – ona wnosiła szacowność, on status. Wstąpiła do NSDAP i dzieliła z mężem rasistowską wizję świata.
W 1940 roku podróżowała do okupowanej Polski, a w dzienniku pisała pogardliwe komentarze o Polakach i Żydach. Po wojnie została aresztowana i sklasyfikowana jako główna beneficjentka reżimu, ale nie poniosła kary więzienia. Twierdziła, że nie wiedziała o zbrodniach męża, choć korespondencja i zeznania świadczyły inaczej. Po zwolnieniu żyła pod fałszywym nazwiskiem w izolacji.
Nigdy nie uznała kryminalności reżimu, żałując jedynie jego porażki. Zmarła w 1967 roku. Jej córka Gudrun została aktywistką w kręgach neonazistowskich. Ilse Hess była intelektualną obrończynią nazizmu.
Filozofka i pedagog, poślubiła Rudolfa Hessa w 1927 roku. Widziała w III Rzeszy święty przejaw niemieckiej historii. Gdy Hess w 1941 roku poleciał do Szkocji w desperackiej próbie negocjowania pokoju, Ilse została odizolowana i poddana przesłuchaniom. Nigdy nie wyrzekła się męża, pisząc, że jeśli poleciał dla pokoju, był ostatnim idealistą Rzeszy.
Po wojnie rozpoczęła kampanię jego rehabilitacji, publikując książki i eseje. Regularnie odwiedzała Hessa w więzieniu Spandau, nosząc mu wiersze i listy od dawnych działaczy. Do końca życia wierzyła, że narodowy socjalizm nie był błędem, lecz nieukończonym dziełem, którego historia jeszcze nie zrozumiała. Zmarła w 1995 roku bez wyrazów skruchy.
Najbardziej przerażającą historią jest życie Hedwig Höß, żony komendanta Auschwitz. W willi kilka metrów od obozu zagłady organizowała rodzinne kolacje, szydełkowała z córkami i jeździła na rowerze ścieżkami graniczącymi z krematoriami. Dom, nazywany przez nią „rajem dzieci”, wyposażono w meble skonfiskowane deportowanym Żydom, a w ogrodach pracowali więźniowie. Służące, kucharki i ogrodnicy byli więźniami obozu.
Była więźniarka zeznała, że Hedwig doskonale wiedziała, co się dzieje – nie mogła nie wiedzieć, piorąc ubrania, podczas gdy na zewnątrz pachniało spalonym mięsem. Inne zeznanie mówi, że uderzyła więźniarkę za zniszczenie zastawy. Gdy Armia Czerwona zbliżała się do obozu, Hedwig uciekła z dziećmi pod fałszywą tożsamością. Została aresztowana przez Brytyjczyków, ale nigdy formalnie osądzona.
Twierdziła, że nie wiedziała o tym, co działo się w Auschwitz. Wybrała całkowite milczenie jako strategię przetrwania. Nie pisała wspomnień, nie udzielała wywiadów i zniknęła z życia publicznego. Zmarła w 1989 roku bez żadnego medialnego echa.
Jedno z jej dzieci, Hans-Jürgen, przerwał milczenie w latach 90. , mówiąc, że nie była niewinna, ale była całkowicie złamana w środku. Emmy Göring była przez lata pierwszą damą Rzeszy. Aktorka o uznanej reputacji, wyszła za Hermanna Göringa w 1935 roku, a Hitler uczynił ją swoją towarzyszką na oficjalnych wydarzeniach.
Prasa portretowała ją jako wzór kobiecości, a jej wizerunek miał złagodzić brutalne oblicze reżimu. Żyła w luksusie – w pałacu Karinhall i zamkach skonfiskowanych żydowskim właścicielom. Organizowała bankiety z bażantami i kawiorem, podczas gdy miasta padały pod bombami, a obywatele żywili się zupą z rzepy. Po upadku Rzeszy została schwytana przez aliantów.
W 1948 roku trybunał denazyfikacyjny uznał ją za główną beneficjentkę reżimu, pozbawiając ją dóbr i praw obywatelskich na pięć lat. Nie odwołała się. Żyła skromnie w Monachium, sprzedając resztki majątku. Odrzuciła wszystkie oferty mediów, wybierając całkowitą niewidzialność.
Zmarła w 1973 roku bez hołdów. Jej córka Edda również milczała przez całe życie.