Kawiarniane powietrze zgęstniało w jednej sekundzie. Siedziałam naprzeciwko Juliana, mojego nowego współpracownika, który właśnie wypowiedział zdanie, które rozerwało moje życie na strzępy. Filiżanka kawy zastygła w pół drogi do moich ust, a ja słyszałam tylko szum własnej krwi w uszach, zagłuszający syk ekspresu i gwar innych klientów. “Z Bartkiem i Patrycją?
To oni są razem,” powtórzył Julian cicho, a ja poczułam, jak świat przechyla mi się pod nogami. Wpadłam do tej kawiarni tylko na chwilę, bo była blisko pralni, skąd odebrałam garnitury Bartka. Te garnitury, które starannie wybrałam na jego rzekomą podróż służbową do Wrocławia. Przez pięć lat małżeństwa byłam wzorową żoną.
Kiedy pracował do późna, przynosiłam mu kolację do biura. Kiedy wracał późno do domu, pachnący innymi perfumami, tłumaczyłam to sobie odświeżaczem powietrza z biura, a potem odwracałam się na drugi bok, udając, że śpię. “Przykro mi, że musiałaś się dowiedzieć w ten sposób,” usłyszałam głos Juliana jakby z daleka. “Ktoś w dziale wspominał coś o nich, myślałem, że wiesz.
Ja przeniosłem się do tego działu osiem miesięcy temu i to już wtedy się działo. ”
Siedziałam tam, czując, jak każdy wspólny rok, każde wypowiedziane “kocham cię”, każda wspólna wakacyjna fotografia przesuwa mi się przed oczami, ale w innym świetle. Nagle wszystkie późne powroty do domu, wszystkie ukrywane SMS-y, telefon zawsze leżący ekranem do dołu, zawsze na wyciszonym, nabrały nowego znaczenia. To nie była moja wyobraźnia.
To nie był mój zepsuty umysł, który szukał dziury w całym. To była rzeczywistość, która właśnie wyrzuciła mnie z mojego własnego życia. Julian położył dłoń na mojej, która drżała na blacie, i delikatnie ją ścisnął. “Słuchaj, wiem, że to nie moja sprawa, ale widzę, że świat ci się wali.
Czy chcesz, żebądź cię gdzieś podwiózł? Albo może… nie powinnaś być teraz sama. Chodź, porozmawiajmy.
”
Część mnie chciała pojechać do domu Patrycji i skonfrontować się z nimi, urządzić scenę, zemścić się. Druga część chciała pojechać do domu, spakować torby i zniknąć, nie zostawiając śladu. Ale Julian nadal trzymał moją dłoń, a jego oczy były pełne autentycznej troski, czegoś, czego nie widziałam u Bartka od bardzo dawna. “Tak,” wyszeptałam w końcu.
“Tak, proszę. ” Wyglądało na to, że los uznał, że to jest ten moment, w którym muszę zobaczyć prawdę, nawet jeśli ta prawda miała mnie najpierw złamać. Może nie byłam gotowa, żeby to odkryć sama, ale on był przy tym, żeby mnie nieść, gdy wszystko się zawali. Pojechałam do domu w oszołomieniu, zerkając na niego z ukosa.
W milczeniu dojechaliśmy pod mój dom, a on zapytał, czy chce, żebym poszła z nim na górę. Potrząsnęłam głową, ale zanim wysiadłam, powiedziałam cicho, że to, co zrobił, jest więcej, niż mogłabym oczekiwać od kogokolwiek. Uśmiechnął się blado. “Nie musisz mi dziękować.
To, co zrobił ci Bartek, jest okrutne. Nawet nie chcę sobie wyobrażać tego, co czujesz. Ale wiedz, że jesteś silna. Przetrwasz to.
” Wysiadłam z samochodu i spojrzałam na okna mojego domu, w którym nadal paliło się światło w salonie. To już nie był mój dom. To była tylko nieruchomość, którą dzieliłam z kłamcą. W środku powietrze było gęste od jego obecności.
Usiadłam na kanapie, przytuliłam poduszkę, czując, jak ogarnia mnie pustka, a w mojej głowie wciąż dudniło: “To już się dzieje od ośmiu miesięcy. Może dłużej. ” Próbowałam zadzwonić do Kingi, mojej przyjaciółki, ale zakończyłam połączenie, zanim zdążyło się połączyć. Nie byłam gotowa wypowiedzieć tych słów na głos komuś, kto naprawdę mnie kochał.
Ktoś, kto być może powiedziałby: “Zostaw go. Zasługujesz na coś lepszego. ” Wiedziałam, że prawdopodobnie tak by było. Ale musiałam to najpierw przetrawić sama.
Poszłam do sypialni i zaczęłam wybierać sukienkę. Nie dlatego, że chciałam dobrze wyglądać, ale dlatego, że ubranie się dawało mi coś do roboty. Trzymało moje ręce w ruchu, moje myśli w ryzach. Na komodzie stało zdjęcie naszego ślubu – uśmiechałam się na nim szeroko, pewna, że trzymam w ramionach całe swoje szczęście.
Odwróciłam to zdjęcie twarzą do dołu. Później, wpatrując się w sufit sypialni, dotarło do mnie coś, co zabolało bardziej niż sam fakt zdrady. Wszyscy w jego biurze wiedzieli. Wszyscy.
Patrzyli na mnie na firmowych imprezach, uśmiechali się do mnie, rozmawiali ze mną o pogodzie, o mojej pracy, o wakacjach. Wiedzieli, że Patrycja jest u jego boku, a ja byłam tą głupią żoną w domu. Czułam się, jakby ktoś przybił mi do pleców znak potulnej żony, a wszyscy się z tego śmiali. Tej nocy zrobiłam coś, czego nie robiłam od lat.
Usiadłam przy biurku Bartka otworzyłam laptopa i zaczęłam przenikać do jego skrzynki mailowej. Moje palce drżały na klawiszach, a każde uderzenie w klawisz zdawało się odbijać echem w mojej głowie. Przepraszam, Bartku. Ale nie zostawię ci niczego, czego bym nie wykorzystała.
To wszystko budowało się latami. Och, to nie jest zemsta. To jest przetrwanie. Przeglądałam maile, czując, jak krew odpływa mi z głowy.
Ekspresowe przelewy, potwierdzenia rezerwacji hotelowych w Gdańsku, Krakowie, nawet raz w Pradze. Trzy wyjazdy, kiedy mówił, że ma konferencję w Warszawie, a przecież pracował z domu. To wszystko układało się w przerażającą, logiczną całość. A potem znalazłam to: wspólne konto, o którym nie miałam pojęcia.
Zaczęli je finansować kilka miesięcy po tym, jak ona się rozwiodła. Nawet nie musiałam czytać dalej. Moje ręce opadły na klawiaturę. Wystarczy.
Zamknęłam laptopa. Zostawiłam go na jego biurku, nie usunęłam historii przeglądania. W końcu to wszystko pojawi się później w sądzie. Nadszedł czas, by zadać sobie pytanie: Co ja właściwie czuję?
Smutek, gniew, ulgę, że w końcu nie muszę udawać? A potem zadałam sobie kolejne, dużo ważniejsze pytanie: czego ty właściwie chcesz? Czy to zakończenie, czy nowy początek? Wiedziałam tylko, że muszę przestać być czyimś wygodnym dodatkiem.
Muszę przestać być tłem. W ciągu kilku następnych dni zdystansowałam się od Bartka, a on, oszołomiony lub po prostu zbyt zajęty swoim nowym życiem, nawet tego nie zauważył. Julian i ja spotykaliśmy się na kawę. Najpierw po to, żeby porozmawiać o tym, co się wydarzyło, a potem, żeby porozmawiać o wszystkim innym.
Opowiedział mi o swoim rozwodzie sprzed czterech lat. O tym, jak jego była żona odeszła od niego sześć miesięcy po narodzinach ich córki, narzekając na jego niezdolność do zaangażowania. “Brzmi znajomo,” powiedział z gorzkim uśmiechem, kiedy to opowiadał. “Nie, nie chodziło o to, że nie mogłem się zaangażować.
Chodziło o to, że byłem wtedy z nastolatką mentalnie. ” Zaśmiał się cicho, a potem spoważniał. “Powiedziała, że jestem niedojrzały. Że traktuję małżeństwo jak coś oczywistego.
I wiecie co? Mieliście rację. ” Opowiedział mi o tym, jak rzucił się w wir pracy, żeby uniknąć radzenia sobie z bólem, i jak jedno przypadkowe spotkanie uświadomiło mu, że był na autopilocie. Posłuchałam go i poczułam dziwną więź.
Mimo to musiałam być ostrożna. “Wiem, że to dużo do przyjęcia,” powiedziałam ostrożnie pewnego popołudnia. “Potrzebuję czasu. Muszę się upewnić, że to, co do ciebie czuję, nie jest tylko tym, że jesteś jedyną osobą, która jest dla mnie miła.
” Julian powoli skinął głową, przyjmując moje słowa z cierpliwością, na którą nie zasługiwał. “Wiem. To ma sens. Chcę, żebyś był ze mną szczery.
Traktuję to powoli. Nie dlatego, że ci nie ufam, tylko dlatego, że muszę najpierw zaufać sobie. ”
Tymczasem nadeszła kolacja, którą umówiliśmy się, aby omówić finanse. Mieliśmy w planie wyjść, ale w końcu zostałam w domu.
Miałam dość wychodzenia. Zamówiliśmy chińszczyznę, a ja otworzyłam wino. Jedliśmy w większości w milczeniu, ale nie było to niezręczne milczenie. To było ciężkie, ważne milczenie.
W końcu podniosłam wzrok znać swojego talerza. “Wiesz, że to nie w porządku, prawda? ” Bartek, który właśnie wkładał do ust kawałek kurczaka, zatrzymał się. “To, że wybrałeś spłatę jej zdrady.
To nie umniejsza twojej roli w tym wszystkim. ” “Znowu zaczynasz,” westchnął, odkładając widelec. “Myślałem, że to już za sobą. Patrycja cię lubi.
Ja na ciebie nie naciskam, bo wiem, że to dla ciebie trudne. Ale nie rób z tego czegoś więcej, niż jest. ”
Parsknęłam śmiechem, który zabrzmiał sucho i obco. “Och, Bartek.
Czy ty naprawdę jesteś taki głupi? Czy po prostu udajesz? Patrycja mnie nie lubi. Ona wykorzystała mnie jako odskocznię, żeby dostać to, czego chciała.
A ty. Ty używasz mnie jako tam, gdzie idziesz, gdy potrzebujesz czegoś znajomego. ” Wstałam i podeszłam do biurka, szuflady i wyjęłam plik dokumentów, które przygotowałam. “Przeniosłam połowę naszych wspólnych oszczędności na osobne konto.
Do tego mam prawo. ” Bartek wytrzeszczył oczy. “Co zrobiłaś? ” “Zadbałam o siebie.
Podczas gdy ty myślałeś o niej, pomyślałam o mnie. I skontaktowałam się z prawnikiem. ” Bartek wstał z krzesła, jego twarz stała się czerwień. “Nie masz prawa tego zrobić.
Jestem twoim mężem. ” “Mężem? ” warknęłam, a każde słowo było zimne i ostre. “Mężem, który spał z moją byłą najlepszą przyjaciółką za moimi plecami.
Przez osiem miesięcy, Bartek. Może dłużej. Masz odwagę stanąć przede mną i powiedzieć, że jesteś moim mężem? ”
Zanim Bartek zdążył odpowiedzieć, rozległo się pukanie do drzwi.
Głośne, natarczywe. Patrząc na jego twarz, zobaczyłam, że wie, kto to jest, zanim zdążył cokolwiek powiedzieć. Ja podeszłam do drzwi i otworzyłam je. Patrycja wpadła do środka jak burza, wycierając nogi o wycieraczkę, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć.
“Bartek,” powiedziała, ignorując mnie. “Czemu nie odbierasz? Dzwoniłam do ciebie czterdzieści razy. ” Bartek miał minę, jakby chciał znaleźć się gdzieś indziej.
“Patrycja, to nie jest dobry moment. ” “Moment? Mówiłeś, że z nią zrywasz tygodnie temu! Miałeś zamiar to zrobić.
To ona rządzi tym miejscem? Nadal tu mieszkasz, wygląda na to, że wszystko jej oddajesz. ” Patrzyłam na nich, widząc ich oczami. Widziałam, jak on obrzuca ją wzrokiem, szukając winy, a ona wygląda na wściekłą i lekko spanikowaną.
To było coś, co wiedziałam, że widziałam już wcześniej. Wiedziałam to, zanim to usłyszałam. “Zakochany w kimś, kto jest dla niego wygodny, a nie w kimś, kogo kocha,” powiedziałam cicho, ale na tyle głośno, że oboje zamarli. “Zostaw mnie w spokoju.
” Przeszłam obok Patrycji do drzwi. “Czekaj,” zawołał Bartek. “Dokąd ty idziesz? To jest także mój dom.
” Obróciłam się na pięcie. “To tutaj jest twój dom. Ja wszystko zostawiam tobie, ale ty już dawno temu zostawiłeś mnie. Wiedziałeś, że to, co robisz, jest złe.
Mimo to to robiłeś. Nazwij to zdradą, nazwij to czym chcesz. Ja to nazywam szczerością. ” I wyszłam.
Trzasnęłam drzwiami wejściowymi, a ich krzyki ucichły. Zamiast nich, moje buty klikały na chodniku. W ciemności, przy krawężniku, stał zaparkowany samochód. Drzwi otworzyły się, a w środku zobaczyłam znajomą sylwetkę.
Julian. “Pomyślałem, że możesz potrzebować pomocy,” powiedział cicho, gdy podeszłam. Wsiadłam do środka, a on położył dłoń na moim ramieniu. “Widziałem, jak zaparkowała.
Nie chciałem, żebyś została z tym sama. ” Wzięłam głęboki oddech. “Znowu mnie uratowałeś. ” “Masz wybór, by mnie uratować.
Chodź, zabiorę cię stąd. ”
Pojechaliśmy do niego. W milczeniu weszliśmy do jego mieszkania. “Dziękuję, że tu jesteś,” wyszeptałam do niego, gdy zamknął drzwi wejściowe.
Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, rzuciłam się w jego ramiona. Początkowo zamarł, a potem mocno mnie przytulił, a ja się rozpłakałam. Łzy, które wstrzymywałam od tygodni, w końcu popłynęły swobodnie. Były gorzkie, ale też oczyszczające.
Trzymał mnie mocno, gdy płakałam, a jego dłonie gładziły mnie po plecach. “Zostań ze mną,” wyszeptałam. “Proszę, nie wiem, co mam zrobić ze sobą samą. ” Julian odsunął się lekko i przyjrzał mi się uważnie.
“Cokolwiek chcesz, dam ci to. Ostatnią rzeczą, jakiej chcę, to być twoim odbiciem lustrzanym albo twoją odskocznią od bólu. Chcę być twoim nowym początkiem, jeśli mi na to pozwolisz. Ale pójdę powoli, obiecuję.
Bo po tym, co przeszłaś, potrzebujesz kogoś, kto zostanie. A nie kogoś, kto po prostu pojawi się, gdy jest wygodnie. ”
Pocałowałam go. Był to pocałunek pełen drżenia, przygnieciony niewypowiedzianymi słowami: “Też cię potrzebuję.
” Dłoń Juliana wślizgnęła się w moją, a on odwzajemnił uścisk. “Zostanę,” obiecał. A potem dodał ciszej, tak, że musiałam się pochylić, aby usłyszeć: “Dopóki sam mnie nie odepchniesz. ” Zostawił mi wolną rękę, a ja pociągnęłam go do salonu.
Usiedliśmy na kanapie, a on objął mnie ramieniem. Ja wtuliłam twarz w jego szyję, wdychając jego zapach. Czułam, jak powoli, po raz pierwszy od bardzo dawna, moje ciało zaczyna się rozluźniać. “Wiesz, że to dziwne,” wyszeptałam w końcu.
“Przez lata myślałam, że to ze mną jest coś nie tak. Że gdybym była lepsza, ładniejsza, mądrzejsza, gdybym go bardziej kochała, toby mnie wybrał. ”
Julian pogładził mnie po ramieniu. “To nie ty miałaś problem.
On nie widział twojej wartości. To jego strata, nie twoja. ” “Tak,” wyszeptałam, a w tym jednym słowie usłyszałam, że być może moja droga do uzdrowienia właśnie się zaczęła. Tej nocy spałam w jego ramionach, a rano obudziłam się z uczuciem, że być może moje prawdziwe życie zaczyna się właśnie teraz.
Przez kolejne tygodnie wychodziliśmy razem. Nie było to idealne, bo często musiałam składać porozumiewawcze spojrzenia nad głowami naszych byłych, którzy przypadkiem pojawiali się w tych samych miejscach co my. Bartek próbował mnie przeprosić, mówiąc, że jego rodzice się rozwiedli i boi się zobowiązań. Ja jednak kiwałam głową, czując, że to tylko słowa.
Patrycja szeptała przeprosiny, gdy tylko znalazła się sama ze mną, mówiąc, że żałuje, że była w takim samym bólu, że jej małżeństwo się rozpadło. Ale przez cały czas przebywałam w obecności mojego byłego męża. To zawsze czułem się jak śliski, cuchnący ślad, który wciąż się za mną ciągnie. Zamiast tego, kiedy poczułam potrzebę oczyszczenia przestrzeni, natknęłam się na ogłoszenie o pracowni.
Mała, stara, pomalowana na ciepły kremowy kolor, z oknami wychodzącymi na zatłoczoną ulicę. To był zakład krawiecki, który wystawiono na sprzedaż po przejściu właściciela na emeryturę. Patrzyłam na to, co zrobiłam, a w mojej głowie kołatała się myśl, że to jest coś, co powinnam zrobić. Może to był mój własny wybór.
Postanowiłam wynająć to miejsce. W końcu przez lata szyłam tylko dla siebie. Ale teraz chciałam przekształcić to w coś prawdziwego. To było przerażające i ekscytujące zarazem.
“To moje nowe życie,” powiedziałam do Juliana z szerokim uśmiechem, gdy odwiedziliśmy to miejsce po raz pierwszy. “Zaprojektuję linię ubrań. Niewielką, ale moją. Zbuduję coś od podstaw.
”
I zbudowałam. Zbudowałam, malując ściany, ustawiając manekiny, przesuwając zasłony, aż stara krawcowa zrobiła miejsce dla projektantki. W tym czasie pozwały Bartka wspólnie. Nie chodziło o zniszczenie go.
Chodziło o sprawiedliwość. Chodziło o to, by udowodnić mu, że nie może mnie po prostu wyrzucić. Nie chodziło o zemstę. Chodziło o budowanie nowego życia na fundamencie czegoś lepszego.
I gdy stałam w mojej pracowni, patrząc, jak popołudniowe światło wpada przez okna, oświetlając kurzem piękne tkaniny robocze, które nawlekałam przez cały ten czas, wiedziałam, że jestem w dokładnie tym miejscu, w którym powinnam być. Moja pracownia stała się moim sanktuarium. Każdy szew, każde pociągnięcie kredy na materiale, każde nawleczenie igły było aktem odzyskiwania siebie. Wkrótce moje proste sukienki o czystych liniach i mocnych kolorach zaczęły znajdować nabywców.
Najpierw zamówiła je koleżanka z pracy, potem ktoś inny. Aż pewnego popołudnia do pracowni weszła kobieta, która zamówiła suknię na wesele. To był moment, w którym poczułam, że to nie jest tylko hobby. To jest coś, co dostało błogosławieństwo.
Kiedy szłam na spotkanie, zauważyłam, że ktoś idzie w moją stronę. Podniosłam wzrok. To był Bartek. Stał przy drzwiach, wyglądając staro, ale wstydliwie znajomo.
“Co tutaj robisz? ” zapytałam, a mój głos był płaski i obojętny. “Chciałem cię przeprosić,” powiedział, patrząc na swoje buty. “Za to, co zrobiłem.
Byłeś dla mnie wszystkim, a ja… ja byłem głupi. ” Przez chwilę milczałam, czując, że jego słowa nie robią na mnie wrażenia. “Wiem, że to za mało,” powiedział.
“Wiem, że nie mogę cofnąć tego, co zrobiłem. Ale chciałem, żebyś się dowiedziała. Chciałem, żebyś wiedziała, że nie obwiniam cię o nic. I że ciebie też przepraszam.
Za to, że nie byłem wystarczająco mądry, żeby cię zatrzymać. ” “Przestań,” przerwałam, a mój głos był stanowczy, ale nie gniewny. “Przestań. Nie możesz cofnąć tego, co zrobiłeś, mówiąc mi, że żałujesz.
Wiem, że żałujesz. Ale ja nie potrzebuję twoich przeprosin. Potrzebuję, żebyś przestał do mnie przychodzić. ” Spojrzał na mnie, a w jego oczach zobaczyłam, że mnie nie rozumie.
“Ale ja cię kochałem. Wciąż cię kocham. ” “Nie,” powiedziałam cicho, kręcąc głową. “Kochałeś pomysł mnie.
Kochałeś to, co dla ciebie robiłam. Kochałeś to, że byłam tam, kiedy ciebie potrzebowałeś. Ale nie kochałeś mnie. Nie tak, jak na to zasługiwałam.
I nie zamierzam więcej czekać, aż zrozumiesz różnicę. ”
Odwróciłam się i weszłam do swojego sklepu, zamykając za sobą drzwi, zostawiając go na zewnątrz, tam gdzie jego wątpliwa skrucha nie miała już do mnie dostępu. Kiedy oparłam się o drzwi, poczułam ucisk w gardle. Podszedł Julian.
“W porządku? ” zapytał, kładąc mi dłoń na ramieniu. Kiwnęłam głową. “Chodźmy stąd.
” Poszliśmy na spacer po parku, a ja pozwoliłam, by upływające godziny wymazały smutne wspomnienia. Patrząc na twarz Juliana widziałam, że on również zrozumiał, że muszę iść dalej. “Wiem, że to dopiero początek,” powiedział cicho, gdy siedzieliśmy na ławce, trzymając się za ręce. “I wiem, że to może być trudne dla ciebie, żeby mi zaufać po tym wszystkim, co przeszedłeś.
Nie spieszy mi się. Poczekam, aż będziesz gotowa. ” Spojrzałam na niego i poczułam, jak coś we mnie pęka. Coś, co było zbyt długo zamknięte.
“Ja też cię kocham,” wyszeptałam. Pocałował mnie, a w tym pocałunku było wszystko, co chcieliśmy powiedzieć. Kiedy sprzeciwiałam się, by przestać kochać, przyszła ulga. Wyprowadziłam się z mieszkania Bartka i zamieszkałam w małym mieszkanku nad pracownią.
Małym, ale moim. Zaprojektowałam wszystko od nowa, wypełniając je naturalnym światłem i tablicami z moich inspiracji. Adoptowałam kota, kudłatego rudego dachowca o imieniu Rudy, który mieszkał w schronisku od trzech lat, bo nikt nie chciał starszego kota z krzywym ogonem i skłonnością do zrzucania rzeczy ze stołów. Każdego ranka, gdy otwierałam pracownię, czułam, że zapraszam do czegoś nowego.
Kiedy Julian przychodził po pracy, jedliśmy razem obiad, a wieczorami, gdy kładłam głowę na jego piersi, w ciszy po tym, jak kochaliśmy się, czułam się naprawdę spokojna. Patrząc wstecz na moją podróż od zdradzonej żony do kobiety, która odzyskała swoje życie, odbudowała karierę i znalazła prawdziwą miłość zbudowaną na uczciwości i wzajemnym szacunku, zrozumiałam coś głębokiego. Zdrada nie była moją winą. To ona zdecydowała, że stała się katalizatorem mojej transformacji.
Miesiące mijały, a moja pracownia rozkwitała. Znalazłam spokój w samotności mojej pracy, ciszy ściegów i kołysaniu się maszyny do szycia. W końcu osiągnęłam coś, czego nie zdawałam sobie sprawy, że szukam: wolność. Pewnego wieczoru, pod koniec roku, staliśmy z Julianem na dachu nowego mieszkania, patrząc na miasto.
Przytuliłam się do niego, a on objął mnie ramieniem. “Żałujesz tego wszystkiego? ” zapytał cicho, wskazując na panoramę, jakby obejmując wzrokiem całe moje dawne życie. Potrząsnęłam głową.
“Nie. Gdybym o tym nie przeszła, nie znalazłabym drogi do Ciebie. ” Pocałował mnie w czubek głowy. “Obiecaj mi tylko, że zawsze będziesz ze mną szczery,” powiedziałam.
Nawet gdyby prawda miała być bolesna. Bez względu na to, jak trudne. Podniósł moją dłoń i przyłożył ją do swoich ust. “Obiecuję.
A ty? ” “Obiecuję,” wyszeptałam. Wraz z pierwszymi promieniami słońca, stojąc tam, w jego ramionach, wiedziałam, że nie czekałam już na koniec.
Przez cały ten czas czekałam na początek.