Ledwo zdążyłam wyrównać oddech, kiedy drzwi sypialni otworzyły się z impetem i wpadła przez nie Agata, moja przyszła szwagierka. Była blada jak ściana, a w jej oczach czaiło się przerażenie, którego nie potrafiła ukryć. Serce podeszło mi do gardła, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć. Ona dyszała ciężko, wyraźnie biegła całą drogę, a teraz stała w drzwiach, szukając słów.
– Agata? Co się stało? – wyszeptałam wstając z łóżka. Ale ona tylko pokręciła głową i rzuciła się do drzwi, zaryglowując je z hukiem.
Po chwili odwróciła się do mnie, a w jej oczach stanęły łzy. – On wie – wypaliła. – Artur wie o tobie. O nas.
O wszystkim. Poczułam, jak ktoś wyrywa mi grunt spod stóp. Wiedziałam, że to może nadejść, ale wcale nie byłam na to gotowa. Wiedziałam, że Skarżyńscy to nie jest zwykła rodzina, a Artur, ojciec Jacka, to człowiek bez skrupułów, który nigdy nie cofnął się przed niczym.
A jednak do końca wierzyłam, że jestem dla niego nikim. Jak bardzo się myliłam. Jacek wszedł do sypialni chwilę później, a jego twarz w jednej sekundzie zmieniła wyraz zaskoczenia w twardą, wyczuwalną czujność. Zobaczył rygle w drzwiach i łzy w oczach siostry.
Podszedł do mnie powoli, jakby chciał nie tyle mnie pocieszyć, co osłonić przed tym, co musiało nadejść. Objął mnie ramieniem. Jego ręka drżała. To przerażało mnie bardziej niż cokolwiek innego.
– Powiedz mi – zwrócił się do Agaty, ale jego głos był zimny. – Co ojciec powiedział tym razem? – Artur jest w drodze do rezydencji – odpowiedziała. – Ma jakiś plan.
Słyszałam, jak rozmawiał z tymi swoimi ludźmi. Ten niedobitek. Coś o tobie i o tym cholernym notesie inżyniera. I o tobie, Karolino.
Wykorzysta cię, Jacek, by cię zniszczyć. I to do końca. Rozejrzałam się między nimi. Czułam, że w tym domu zawsze brakowało mi jakiejś niewypowiedzianej prawdy, że od momentu, w którym postawiłam stopę w tej złotej klatce, coś wisiało w powietrzu.
Martwiłam się, że nie pasuję do takiej rodziny. Bałam się, że nigdy nie dorównam tym ludziom. Ale to Jacek zawsze stawał w mojej obronie. To on powtarzał mi, że to ona, moja przyszła teściowa, Katarzyna i Agata są mi przychylne.
Ale teraz nawet jego mina wzbudzała we mnie niepokój. A więc miałam rację od samego początku. Trafiłam do rodziny, która trzyma w ukryciu więcej sekretów, niż jestem w stanie sobie wyobrazić. – Lepiej się do tego przyzwyczaj, głuptasie – powiedział wtedy Jacek, czule, z tym swoim charakterystycznym uśmiechem, ale jego oczy pozostały czujne.
Odwrócił mnie twarzą do siebie i zamierzał pocałować. Ale nie zdążył. W tym samym momencie ktoś szarpnął drzwi od strony korytarza. Potem drugi raz.
I trzeci, tym razem z furią. – Jacek! – ryknął głos Artura, przeraźliwy i potężny. – Otwieraj drzwi, bo wyważę je w drzwiach i nie wiem, na kogo się wkurzę!
Jacek zamarł, po czym odwrócił się i jednym zdecydowanym ruchem ustawił się między mną a drzwiami. Agata pisnęła, podbiegając do mnie i łapiąc mnie za rękę. – Nie wpuszczaj go – powiedziała, rozglądając się, jakby szukała drogi ucieczki. – Na miłość boską, Jacku, nie wpuszczaj go!
Ja też tego chciałam. Jednakże Jacek stał w miejscu, a na jego twarzy malowała się walka. Kiedy ojciec ponownie szarpnął za klamkę, Jacek przełknął ślinę i otworzył drzwi. Artur wparował do środka, w ręku trzymając telefon komórkowy.
Jego wzrok od razu padł na mnie, a jego usta wykrzywiły się w złośliwym uśmiechu. Był wysoki, potężnie zbudowany, z twarzą wyżłobioną latami okrucieństwa. – Wszyscy jesteście tutaj, jak w jednej rodzinie. – zaśmiał się i aż zachciało mi się cofnąć.
Wydawał się większy, groźniejszy, niż zwykle. Cała ta poza „bycia gościem” prysnęła. To był właściciel imperium, człowiek, który niszczył konkurentów bez wahania, bezwzględny i pełen pychy. – Doskonale.
To zaoszczędzi mi wysiłku. Przechodzimy do sedna. Sprawa śmierci Andrzeja Leisa. Nawet nie pisnęłam, ale na pewno pobladłam.
Mężczyzna, o którym mówił, zmarł dziewięć miesięcy temu w wypadku na budowie. Zagryzłam język, bo skąd niby mógł to wiedzieć. Nikt nigdy przy mnie nie poruszał tego tematu. A przynajmniej nie wprost.
Ale widziałam, jak Agata zaciska pięści, a mięśnie Jacka napinają się pod koszulą. – Myślisz, że jesteś przebiegły, prawda, synu? – Artur podszedł do Jacka. – Myślisz, że twoje grzeczne, ciche usta i twoje ciało godne pozazdroszczenia wystarczą, żeby ustawić cię w lepszej sytuacji niż twoi bracia?
Myślisz, że jej założenie, noszenie jej pod sercem czy cokolwiek, co robisz, uchroni cię przed tym, kim jesteś? Ty zdrajco. Jacek milczał. Patrzył ojcu prosto w oczy, ale jego szczęka drgała, a ja widziałam, jak w jego oczach wzbiera bunt.
– Twoja jedyna przewaga polega na tym, że jesteś moim synem. – Artur uśmiechnął się, widząc ten opór. – Ale to może w każdej chwili się zmienić. A twoja żona.
– Zatrzymał wzrok na moim brzuchu. – Jak myślisz, ile czasu moje słowo przed sądem wytrzyma w razie, gdybym zdecydował, że jesteś teraz gotowy, by ponieść tego konsekwencje? Przypomnij sobie tylko, co przydarzyło się tej matce z inżynierem. Słysząc to, Agata pisnęła ponownie i po jej policzku popłynęła łza.
Przełknęłam ślinę, bo w tym momencie w mojej głowie zaczęło się układać gorzej niż myślałam. To był nowy, przerażający element układanki. – Zabierz to z powrotem – głos Jacka był cichy, ale z ogromną siłą. – Nie ma mowy – rzucił Artur.
– Wiesz, co robią tchórze, jeśli nie zachowują się jak mężczyźni? Oni płaczą. I wiesz, co ja robię z płaczami? Zbieram ich prochy i wyrzucam do rzeki.
Jak zrobiłem z tą całą obstawę tej starej kobiety. Posprzątaj po sobie i po swoim nowym przystojniaczku, synu, i zrób to dzisiaj. Osobiście osobiście. Odwróciłem się na pięcie i wyszedł, trzaskając drzwiami.
Przez długą chwilę żadne z nas się nie poruszyło. Jacek w końcu wypuścił oddech, ale nie odwrócił się do mnie. Stał jak wryty, a potem przeciągnął dłonią po twarzy. – Jacku?
– odezwałam się cicho. – Muszę z tobą porozmawiać. – Szczerze, nie wiedziałam, jak. Ale teraz, gdy usłyszałeś… Gdy to potwierdziłeś…
– Jacek.
– podeszłam do niego i położyłam mu dłoń na ramieniu. – Co to za rozmowa? Odwrócił się wtedy do mnie, a w jego oczach zamiast gniewu pojawił się niewysłowiony smutek i zmęczenie. – Chodź ze mną, zadzwonię w bezpieczne miejsce.
Muszę coś ci pokazać. Już czas, żebyś wiedziała o moim ojcu i Leisie. Zamrugałam, czując, że gubię wątek. – Twoim ojcu?
Spotkałem go, Jacku. Jest po prostu strasznym starym człowiekiem. Jacek uśmiechnął się gorzko i pokiwał głową. – Prawda.
Prawda. Może ci się wydawać, że to jest „po prostu”, Karolino, ale nie wiesz, kim jest i co robi, gdy jest sam. Ten czarny notes należał do Andrzeja Leisa, starego inżyniera, który zginął w tym wypadku. Nie był to wypadek.
To było morderstwo. Ojciec go zabił i mam co do tego niepodważalne dowody w swoim gabinecie. Zamarłam. Na twarzy Agaty malowało się przerażenie.
Spojrzała na Jacka i powoli pokręciła głową. – Nie, Jacku. Nie mów nic więcej. – wyszeptała.
– Musi wiedzieć. To już nie pora na trzymanie jej w nieświadomości, Agato. Ci ludzie nie mają prawa wybierać, czy przeżyją, czy zginą. Podejdź tu.
Powoli podszedł do szafki nocnej, po czym wyciągnął z szuflady klucz. Podszedł do gabinetu, nie odwracając się. W środku, na biurku, leżał telefon, a na nim wyświetlona była ikona aparatu. Westchnął głęboko i otworzył plik wideo.
Przewinął do momentu, który znał na pamięć, i odwrócił ekran w moją stronę. Na nagraniu był Artur i mężczyzna, którego nigdy w życiu nie widziałam, starszy inżynier, który siedział na krześle w warsztacie, skuty łańcuchem. – Obiecałeś, że jej nie skrzywdzisz! – usłyszałem głos starszego mężczyzny.
– Zrobię wszystko, co każesz, tylko zostaw moją żonę i córkę w spokoju! Mam ten czarny notes, mam dowody na twoje przekręty, mówiłem już o tym! Ty! A potem głos Artura, spokojny i zimny.
– Twoja żona i córka nie są moją sprawą po tym, jak zginiesz. To twój syn jest zbyt uparty, by zrozumieć, kiedy ktoś chce mu pomóc. Ale nie martw się, starcze. Dołączę do swojej żony i twojej matki, aż do grobu, zanim się obejrzysz.
Obraz się urywa. A w mojej głowie wciąż dudniło echo. Z trudem łapiąc oddech, spojrzałam na Jacka. – Wiedziałeś o tym.
Wiedziałeś, że to był twój ojciec. Przez cały ten czas! – Wiedziałem – powiedział cicho. – I wiem, że jeśli tylko powiem komukolwiek, co wiem, Artur zrobi mojej matce, tobie i temu dziecku to samo.
To jest ich cała strategia. Każą mi wybrać, Karolino. Wybierz, czy chcę przetrwać, czy ocalić ciebie. – I co wybierzesz?
– zapytałam, głucha na wszystko. – Ciebie. Ty i dziecko. Nie pozwolę, żeby on cię dopadł.
– Jego głos był twardy. – Mam plan. Chodź ze mną. Musimy dostać się do jego gabinetu w rezydencji.
Jego plan był prosty: Artur wyjeżdżał na cały dzień na spotkanie z prawnikami, a my mieliśmy czas. Poinstruował nas, abyśmy porozumieli się z Katarzyną – swoją matką – i zdobyli jej klucze, abyśmy mogli przeszukać gabinet. Katarzyna, blada i postarzała, przyjęła nas z rezerwą. Jack powiedział jej o planie.
– Węglarz ma pływać – powiedziała, wskazując na róg pokoju. – Ale nie wie, że ja też mam swój rozum. Wszedłem do rezydencji bocznym wejściem, wziąłem klucz do biura, który wyciągnąłem z biurka Katarzyny. Kiedy znalazłem się w środku, dotarło do mnie, że Artur ma w rezydencji ukryty, mniejszy, przenośny sejf.
Nie miałem kluczy, więc zwróciłem się do Agaty. – Musimy je znaleźć. Artur trzyma w sypialni zapasowy klucz. Agata skinęła głową i obie z matką ruszyłyśmy w głąb korytarza.
Ja miałam zostać i pilnować. Usiadłem cicho w gabinecie, ale wyczuwałem, że czas się kurczy. Mijały minuty. W końcu Agata wróciła, cała zdyszana, z komórką w dłoni.
– Znalazłam telefon – wysapała. – Wysyła na niego SMS-y. Tak. Otworzyłem wiadomość.
I serce mi zamarło. Wiadomość od Jacka: „Wiem o wszystkim. Wiem o Linorycie i o tym, co zrobiłeś z tym starym inżynierem. Przyjdź do gabinetu.
Zmierzę się z tobą jak mężczyzna. ”
Krew w nas żyłach zamarzła, gdy spojrzeliśmy na siebie. To nie była wiadomość od Jacka. To była prowokacja.
Wiedziałem to od razu. To pułapka. Odwróciłem się do Agaty. – Musimy go wyprzedzić.
Musimy dostać się do gabinetu, zanim on to zrobi. Wchodząc do gabinetu, po omacku obmacałem ściany, aż usłyszałem kliknięcie. Wewnątrz, oprawiony i pod kluczem, znajdował się czarny skórzany notatnik, a tuż obok leżały skomplikowane zapiski i zdjęcia. Kiedy go otworzyłem, zdałem sobie sprawę, że to coś znacznie gorszego, niż się spodziewałem – coś, co mogło zniszczyć wszystkie imperia.
Na jednej z kart widniał podpis Artura oraz podpis starego inżyniera. Został już podpisany. To był dokument z wcześniejszą datą. Dowód na to, że Artur sfałszował umowy i ukrył przekazy finansowe, że stał za śmiercią Andrzeja Leisa.
Z tyłu nota, odręcznie napisany: „Jedyne, czego żałuję, to to, że nie zabiłem go osobiście”. Nagle usłyszałem kroki. Zbyt późno zorientowałem się, że to pułapka. Zanim zdążyłem się odwrócić, drzwi się otworzyły i stanął w nich Artur.
Jego twarz była spokojna, ale w jego oczach była czysta, czysta nienawiść. – Znalazłem to, czego szukałem. – uśmiechnął się, po czym skinął głową w stronę drzwi wejściowych, skąd wyłonili się dwaj wielcy mężczyźni, ponurzy i groźni. – Wiedziałem, że nie zawiedziesz, synu.
Agata, ty głupia dziewucho. Myślałem, że jesteś bardziej pomocna niż zdradzasz. Ale to jeszcze lepiej. Zrobił krok naprzód, a jego twarz straciła cały blichtr.
– Wiesz, co zrobię z tym notatnikiem, prawda? Spalę go. A potem, uczciwie, spalę twoje ciało, a wdowa niech się zastanowi, co jej się śniło. I płód też pójdzie z tobą.
Zamachnął się do uderzenia. Bałem się, zrobiłem krok do tyłu. Ale w tym momencie drzwi otworzyły się z hukiem i do środka wpadł Jacek. Spojrzał na brata, na ojca i na mnie.
Jego twarz nie wyrażała strachu. Ona tylko skinęła głową. Wszystko wydarzyło się w ułamku sekundy. Artur rzucił się na mnie, ale nie dotarł.
Z głębi korytarza, ostrym gwizdkiem, wyleciała Katarzyna. W jej dłoni trzymała glocka. – Zostaw jej, Arturze – powiedziała, a głos jej się nie załamał. – Ty tchórzliwy skurczysynu.
Koniec. – Ty… żebraczko… nie masz jaj – wycharczał Artur. Katarzyna zaśmiała się bez cienia radości, po czym przesunęła lufą w stronę syna. Policzyłam ich w myślach.
Ale Artur nie poruszył się. – No dalej – syknął. – Strzelaj. To nie zmieni faktu, że twój mąż nadal ginie.
I zrobię wszystko, aby zachować wszystko, nawet gdybym musiał zniszczyć dziecko, które nosisz. – W takim razie – rzekła Katarzyna, a w jej głosie zabrzmiały stalowe nuty – ja zrobię to za ciebie. Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, padł strzał. Wystrzał był ogłuszający.
Artur wydał z siebie zduszony dźwięk i upadł na ziemię, przeszyt mu udo. Ale nie na tym polegał plan. W tym samym momencie z wyciem syren przed domem wyleciały radiowozy i opancerzone furgonetki. Drzwi wejściowe wyleciały z framug i do środka wpadło kilkunastu uzbrojonych po zęby agentów.
Wszystko krzyczało wokół nas: „Rzuć broń! ”. Jacek podbiegł do mnie, chwytając mnie w ramiona. Agata piszczała i łkała.
Katarzyna stała niewzruszona, opuściła dłoń z pistoletem, gdyby wszystkie oczy w końcu zwróciły się na nią. – Zadzwoniłam z czarnego telefonu po zewnętrznej linii. Gdy tylko Jack otworzył gabinet – przyznała cicho. – Policja zeznaje, że dopadliśmy go na gorącym uczynku.
A więc to dlatego. Artur schwyta ich i Katarzyna po cichu to zrobiła. Jakkolwiek nienawidziła tego, co zrobił jej ojciec, dla niej, na swój własny sposób, on również był ofiarą. Teraz, gdy go widziała, rzuciła broń na ziemię, a oni wepchnęli ich wszystkich do muru.
Ale zapewnili nam, że zostaniemy przewiezieni gdzie indziej. W radiowozie spakowano do worka na zwłoki także kilka innych przedmiotów: notes, dokumenty, zdjęcia, telefon komórkowy z wiadomością głosową, którą Artur nagrał do Jacka, przyznając się do wszystkiego. Proces był krótki i podły. Notatnik, nagrania wideo, zeznania Katarzyny – wszystko się zgadzało.
Obrońca Artura próbował wszystkiego – od „niepoczytalności”, przez „manipulowany dowód”, aż po groźby, że zarzuty zostaną wycofane. Ale notatnik okazał się ostatnim ciosem: zawierał nazwiska, numer rachunku bankowego i podpis, który potwierdzał, że przywłaszczył sobie fundusze, śmierć i oszustwa. Był to ten sam notatnik, który główny inżynier prowadził, i w którym Artur wielokrotnie groził, że go zażąda. Gdy ogłoszono wyrok: Artur został uznany winnym, między innymi za oszustwa korporacyjne, utrudnianie śledztwa i podżeganie do morderstwa.
Jego dwaj zbiry również zostali aresztowani. Podczas przesłuchania wyjawili, że Artur zapłacił im za „zajęcie się” inżynierem, a następie zlecił im „upozorowanie wypadku na budowie”. Skazano ich na długoletnie wyroki. Artur został skazany na dożywocie bez możliwości wcześniejszego zwolnienia.
Po procesie podeszliśmy do matki Jacka i jego siostry. Twarz Katarzyny nie wyrażała żalu. Po prostu wyrzekła się skruchy. Ale kiedy do niej dotarliśmy, chwyciła nas za ręce.
– Myślałam, że zabiłaś ojca – powiedziałam cicho. – I że dlatego zostałaś na tyle głupia, żeby wrócić. Katarzyna wykrzywiła usta. – Zostawiłam.
Ponieważ on zasłużył na coś gorszego niż śmierć, Karolino. Zasługiwał na to, by stracić wszystko. I na szczęście dokładnie to zrobił. – Przepraszam za wszystko, co twój ojciec ci zrobił – powiedział cichy głos.
Stary inżynier, ten, który przeżył, podszedł do nas. Nie dziękował. Po prostu cicho wyciągnął rękę do Jacka, a ten uścisnął mu dłoń. Potem uścisnął i moją.
– Prowadźcie dobre życie. – powiedział tak cicho, że ledwo mogłam usłyszeć. – Zasłużyliście. Jacek nie mógł mówić.
Kiwnął głową i odwrócił się w stronę wyjścia. Miałam ochotę zapytać go wtedy, jak przeżywa taką zmianę tożsamości: ojciec skazany za morderstwo, matka, która potrafiła zastawić pułapkę, żeby go zdradzić, i syn, który musiał żyć z brzemieniem winy. Ale zamiast tego wzięłam go za rękę. – Chodźmy stąd do domu.
Po procesie znaleźliśmy się w zawieszeniu. Wiedzieliśmy, że musimy opuścić miasto, zacząć od nowa. Katarzyna podupadła na zdrowiu po latach życia w strachu. Zdecydowaliśmy się więc opiekować nią, dopóki mogliśmy.
Uciekliśmy z miasta do cichego miasteczka na Dolnym Śląsku. Kupiliśmy starą działkę i stary dom w remoncie. Jacek zbudował mały warsztat stolarski, a Agata przyjechała z nami, by znaleźć spokój dala od sprawców. To był już rok, kiedy to wszystko się wydarzyło.
Pewnego popołudnia znalazłam się na poczcie i listonosz wręczył mi list. Był zaadresowany do nas, do nowego adresu zamieszkania. Serce biło mi szybciej, kiedy odważyłam się go otworzyć. W środku, w wyblakłej kopercie, znalazłam czarny skórzany notatnik.
Ten sam, z rezydencji. Otworzyłam go i łzy napłynęły mi do oczu, gdy zobaczyłam, co było w środku. List. Pismo było tak chwiejne, że prawie nieczytelne.
„Szanowna Pani, wysyłam ten notatnik. Wiem, że zrobił on wiele złego. Ale wierzę, że w Państwa rękach przyniesie sprawiedliwość. Naprawiam krzywdy wyrządzone.
Wierzę, że będziecie mieli odwagę zbudować nowe życie. Dbajcie o rodzinę, póki jeszcze możecie. – stary inżynier, Andrzej Lis”. Przeczytałam list, a łzy spływały mi po policzku.
Wiedziałam, co muszę zrobić. I poczułam, jakbym w końcu zamknęła rozdział. Dom wypełnił stukot młotka Jacka z warsztatu, a Katarzyna wołała kurczaki na podwórku. Podszedłem do okna i patrzyłem, jak budują nowe życie.
Z filiżanką w dłoni i brzuchem zaczynającym rosnąć w nowym życiu, poczułem, że w końcu jestem w domu.