Podczas wojny w Wietnamie amerykańscy żołnierze, którzy trafiali do niewoli, często wierzyli, że wystarczy przetrwać do końca walk, aby odzyskać wolność. Jednak po dostaniu się do wietnamskiego systemu więziennego nadzieja ta bardzo szybko gasła. Wielu mężczyzn trafiało do obozów jenieckich już ciężko rannych, a odniesione obrażenia wpływały na wszystko, co działo się później. Połamane ręce, zmiażdżone nogi, uszkodzone kręgosłupy i podobne urazy należały do częstych przypadków.
Na obszarach wiejskich do zestrzelonych lotników zazwyczaj jako pierwsi docierali cywile i członkowie milicji, zanim pojawiali się regularni żołnierze Wietnamu Północnego. Kilku jeńców zabito, zanim do miejsca dotarły siły wojskowe. Gdy John McCain trafił do niewoli, jedno ze złamanych ramion miał już przebite bagnetem. W delcie Mekongu wzięli go do niewoli partyzanci Wietkongu, a nie armia Wietnamu Północnego.
System więzienny Wietkongu funkcjonował inaczej niż ten w okolicach Hanoi. W przeciwieństwie do obozów jenieckich w rejonie Hanoi nie istniała tam rozbudowana, zorganizowana sieć dużych obozów. Zaopatrzenie w żywność było nieregularne, a dostęp do opieki medycznej jeszcze gorszy niż w obozach Wietnamu Północnego. Od czasu do czasu więźniowie otrzymywali niewielki kawałek tłustej wieprzowiny.
W zależności od roku i obozu więźniowie otrzymywali mniej więcej od 700 do 1500 kalorii dziennie. Mężczyźni, którzy trafiali do obozów, ważąc od 77 do 86 kilogramów, w ciągu zaledwie kilku miesięcy często chudli do 59 kilogramów. Choroba beri-beri, spowodowana niedoborem witaminy B1, prowadziła do obrzęku nóg, uszkodzeń nerwów, a niekiedy także niewydolności serca. Większość więźniów nie miała szczoteczek do zębów ani dostępu do opieki dentystycznej.
Ropień zęba mógł wydawać się niegroźnym problemem, ale bez antybiotyków infekcja potrafiła przedostać się do krwiobiegu i doprowadzić do śmierci. Rana odniesiona podczas zestrzelenia często goiła się nieprawidłowo. Wiele osób do końca życia wyraźnie utykało. Od 1965 roku do końca 1969 roku wojska północnowietnamskie prowadziły systematyczny program tortur wobec amerykańskich jeńców.
Ludzkie ciało nie jest przystosowane do takiego wygięcia, do jakiego były zmuszane. Dochodziło do zwichnięć barków i uszkodzeń nerwów. Komandor porucznik marynarki wojennej Bob Schumaker, jeden z pierwszych jeńców pojmanych 11 lutego 1965 roku, pomógł opracować i upowszechnić system znany jako Tabcode. Przekazanie jednego akapitu mogło zająć godzinę, ale system działał.
Kiedy Stockdale przebywał w niemal całkowitej izolacji w Alcatraz w latach 1967–1969, Tabcode był często jego jedynym łącznikiem z pozostałymi jeńcami. W końcu Wietnamczycy z północy odkryli ten system i karali każdego, kogo przyłapali na jego używaniu. Jako najwyższy rangą amerykański oficer w więziennym systemie Hỏa Lò, Stockdale wykorzystywał kod do przekazywania instrukcji znanych jako Backus. Sam Stockdale posuwał opór do skrajności.
Do 1970 roku amerykański wywiad od lat próbował ustalić dokładne położenie obozów jenieckich na terenie Wietnamu Północnego. Wietnamczycy z północy byli zaniepokojeni, że siłom amerykańskim udało się dotrzeć do obozu położonego tak blisko Hanoi. Mężczyzn przetrzymywanych dotąd w odizolowanych obozach w dżungli, małych więzieniach albo przez długi czas w odosobnieniu przeniesiono do większych bloków więziennych w Hà Nội. Major lotnictwa George Day, który w 1967 roku uciekł z północnowietnamskiego obozu jenieckiego, został schwytany podczas próby dotarcia do Wietnamu Południowego.
Polityka wobec jeńców zmieniła się, ale sam system nie stał się nagle humanitarny. Rozpoczęła się 12 lutego 1973 roku, gdy należący do sił powietrznych USA Starlifter wylądował na lotnisku Galam w Hanoi i zabrał na pokład pierwszą grupę 116 jeńców. Po powrocie do kraju James Stockdale zmagał się z problemem alkoholowym. Roby Reisner miał poważne trudności z przystosowaniem się do normalnego życia.
W 1980 roku Jeremiah Denton został wybrany do Senatu Stanów Zjednoczonych jako senator z Alabamy. Większość zgonów nastąpiła przed rokiem 1970, w odległych obozach w dżungli albo wśród mężczyzn, którzy trafili do niewoli z poważnymi obrażeniami. Jeniec schwytany po 1969 roku, wysłany do więzienia w Hanoi i pozbawiony poważnych obrażeń, miał znacznie większe szanse na przeżycie niż sugerują ogólne statystyki. Z kolei jeniec schwytany w 1966 roku, wysłany do miejsca takiego jak Briar Patch albo do obozu w dżungli, a do tego cierpiący już z powodu złamań kości, miał znacznie mniejsze szanse.
Wszystko wskazuje na to, że młody i zdrowy jeniec dysponujący silną dyscypliną psychiczną oraz mający dostęp do społeczności współwięźniów był zazwyczaj w stanie znosić warunki obozowe przez mniej więcej cztery do pięciu lat, zanim jego organizm ulegał całkowitemu wyczerpaniu.