Własow, wbrew oczekiwaniom, został przyjęty przez Heinricha Himmlera nie jako jeniec czy zdrajca, lecz jako partner do rozmów. Spotkanie odbyło się w specjalnym pociągu stojącym około 40 km od Wilczego Szańca, a szef SS od początku przyjął kurtuazyjny ton, tytułując swojego rozmówcę generałem. Himmler otworzył rozmowę deklaracją, że żałuje, iż konferencja doszła do skutku tak późno, ale zapewnił, że wciąż nie jest za późno na współpracę. Podkreślał, że nie podejmuje nieprzemyślanych decyzji, a te, które podejmie, będą dotrzymane.
Własow nie dał się uwieść uprzejmości. Swoją wypowiedź rozpoczął od ostrej krytyki III Rzeszy, wytykając rasizm i kłamstwa oraz sposób traktowania sowieckich jeńców wojennych. Mimo prowokacyjnego tonu Himmler zachował spokój – jego cel był dla niego ważniejszy niż osobiste urazy. Słuchając kolejnych żądań Własowa, Himmler złożył konkretną propozycję.
Obiecał mu stanowisko naczelnego dowódcy armii w randze generała pułkownika oraz pełnomocnictwo do mianowania oficerów aż do stopnia pułkownika według własnego uznania. Postawił jednak ograniczenia co do liczebności armii, na które Własow musiał przystać. Spełnienie tych ustaleń nastąpiło oficjalnie 14 listopada 1944 roku. Tego dnia powołano do życia Komitet Wyzwolenia Narodów Rosji, a jego manifest odczytano w Pradze – ostatnim dużym słowiańskim mieście pozostającym pod niemiecką okupacją.
Wydarzenie to zdawało się kończyć wieloletnie starania zarówno prorosyjskich oficerów niemieckich, jak i samego Własowa o utworzenie realnej siły polityczno-wojskowej u boku Rzeszy.